Scholandia – Dreamland 0 : 3 (0 : 3)

Sarmacja – Okoczia 2 : 1 (1 : 0)

Przed pierwszym gwizdkiem inauguracyjnej serii spotkań komentatorzy dość zgodnie wskazywali Scholandię i Sarmację jako zespoły skazane na awans do fazy pucharowej. Obie ekipy triumfowały w ubiegłorocznych edycjach mundialu – w marcu Scholandczycy na boiskach Mikrosławii, zaś w sierpniu Sarmaci na arenach nieboszczki RSiT.  Rozgrywający  swój trzeci sezon w rozgrywkach międzynarodowych piłkarze Dreamlandu co prawda szybko nadrabiają dystans do bardziej doświadczonych reprezentacji państw dawnej Wielkiej Trójki, ale układ sił wciąż pozostaje klarowny.

Ambitna Okoczia również nadrabia zaległości, tyle że z poprzedniego sezonu, w którym selekcjoner Piekielny Wilk postanowił udać się na bezterminowy urlop i pozwolił, by zespół uległ połowicznemu rozpadowi. W grudniu piłkarska federacja dumnych Szoszoinów otarła się o wykluczenie ze struktur MUP, na szczęście w porę pojawił się trener Samotny Wilk, który postanowił reanimować dogorywającą drużynę.

Pierwsze rozstrzygnięcia przyniosły sporą niespodziankę. Nieco zaniedbana kadra Scholandii uległa na własnym terenie Dreamlandczykom. Gołym okiem widać, że podopieczni Mateusza Walczaka znajdują się w fatalnej formie. Brak choćby jednej sesji treningowej w okresie przygotowawczym do mundialu boleśnie dał wczoraj o sobie odczuć. Czy Scholandczycy odnajdą formę przed środowym starciem z Sarmatami? Mało prawdopodobne.

W starciu równoległym Sarmaci długo męczyli się z Szoszoinami, którzy zagrali w najbardziej defensywnym ustawieniu z możliwych. Podopieczni Timiosa Kiechajasa zdołali wbić jedną bramkę więcej. Końcowy wynik może budzić nadzieje kibiców z Okoczii. Może, ale nie musi. Na łamach nieregularnika „Bizon Informacje” trener Samotny Wilk po stoicku komentuje: „Bogowie nie byli przychylni”.  A może właśnie byli? Pokażą to najbliższe spotkania.

Grupa B

Al-Farun – Elderland 5 : 2 (4 : 0)

FR Neopolis – Arctiq 5 : 0 (3 : 0)

W grupie B kolejność dziobania jest jasna. Piłkarze Neopolis górują nad rywalami niemal pod każdym względem. Trener Cyber Smith czasu dysponuje jednym z najsilniejszych zespołów obecnych na tym turnieju – mocniejsi są dziś jedynie Sarmaci (grupa A) i Natańczycy (grupa C). Jest to zespół wciąż młody (średnia wieku 26), z perspektywicznym narybkiem. Nic nie wskazuje zatem na to, by pozycja reprezentacji Neopolis w światowym rankingu miała ulec pogorszeniu. W trakcie pomeczowej konferencji trener Smith wyraził jedynie ogólne odczucia obserwatorów tego spotkania:

„Mecz od poczatku układał się po naszej myśli, szybko objęliśmy prowadzenie i cały czas kontrolowaliśmy sytuację na boisku. Wszyscy zawodnicy zasłużyli dziś na słowa pochwały i należy mieć nadzieję, że tak dobrą formę utrzymają  do końca turnieju”.

W zupełnie innym miejscu znajdują się natomiast Elderlandczycy pod wodzą duetu trenerskiego Jacek do Nascimento – Simon McMelkor. O szybko starzejącej się kadrze Królestwa Elderlandu pisaliśmy już przy okazji ubiegłorocznego mundialu. Właściwie każdy kolejny sezon oznacza dla tego zespołu stratę co najmniej trzech piłkarzy z podstawowego składu. W tej chwili jest to drużyna bardzo nierówna – w kluczowej formacji pomocy obok piłkarzy z jedenastoma cegiełkami znajdziemy i takich, którzy mogą się pochwalić zaledwie dwiema. Elderlandczykom będzie szalenie trudno ugrać cokolwiek na tym turnieju.  Solidne umiejętności trenerskie panów McMelkora i Nascimento mogą okazać się niewystarczające.

Na chwilowej niedyspozycji Elderlandu z pewnością skorzystają piłkarze Wezyratu Al-Farun. Wczorajszy wynik stanowi zapowiedź tego, czego możemy się spodziewać w całej fazie grupowej. Obok zawodników z Neopolis to właśnie Faruńczycy stanowią murowanych kandydatów do awansu.

Grupa C

Surmenia – Bantu 3 : 3 (1 : 2)

Natania – Mikrosławia 1 : 0 (0 : 0)

W grupie C  faworytami są silne kadry Natanii i Trizondalu. Wymienionej dwójce po piętach deptać będzie grając tradycyjnie agresywnie Mikrosławia – zespół zwykle zamykający klasyfikację fair play.

W tym sezonie Natańczyków do boju prowadzi trener Rudolf Habsburg (Piotr Wolecki). Jeśli tylko ten pochodzący z Monarchii Austro-Węgier menadżer nie utnie sobie tradycyjnej drzemki i nie przestanie się stawiać na przedmeczowych odprawach, Natania może zawędrować do samego finału. Potencjał jest imponujący.

W drugim meczu otwarcia Surmeńczycy wywalczyli cenny remis  w starciu z dużo bardziej doświadczoną kadrą Republiki Bantu. Debiutantów z Surmenii, która wróciła do MUP po dłuższej przerwie, prowadzi dziś Sylvana Koppa; jej  vis-à-vis na ławce trenerskiej Bantu to  Runako Canabi. W historycznym pojedynku dwóch dam chwilowo brak rozstrzygnięcia.

W niedzielę prowadzeni przez Marcina Sokołowicza Trizondalczycy pauzowali. Rywalizację swoich grupowych rywali obejrzeli w hotelowej świetlicy. Za dwa dni zagrają z Surmenią. Poleje się krew.

Grupa D

Nordia  – Al Rajn 2 : 4 (1 : 1)

Austro-Węgry – Parlandia 5 : 1 (2 : 1)

Do grupy D trafiły obie drużyny gospodarzy: reprezentacja Sułtanatu Al Rajn – zwycięzca Pucharu Interkontynentalnego – oraz solidna i głodna sukcesów kadra Zjednoczonych Emiratów Chattycji i Shanii. Ten niewygodny duopol spróbuje rozbić ekipa Monarchii Austro-Węgier pod wodzą zjawiskowego Wiktora Mareckiego, który swoich rywali od pewnego czasu podgląda  w SAR Camel League, gdzie jego Beitar Jidhuf zdążył już udzielić kilku lekcji futbolu. Parlandia i debiutująca na światowych arenach Nordia prawdopodobne będą jedynie asystować w walce o miejsca premiowane awansem.

W spotkaniach inaugurujących rywalizację w grupie nie było niespodzianki. Piłkarze z Austro-Węgier rozbili niepewnie grających Parlandczyków, Nordyjczycy po wyczerpującym boju musieli uznać wyższość gości z Al Rajn. Wiele wskazuje na to, że będzie to najciekawsze grupa tego mundialu.

Wczoraj w godzinach wieczornych odbyła się ceremonia otwarcia finałów ósmej edycji piłkarskiego mundialu – najbardziej oczekiwanego turnieju sportowego polskiego mikroświata. W imprezie rozgrywanej na arenach Zjednoczonych Emitaratów Chattycji i Shanii oraz Sułtanatu Al. Rajn weźmie udział osiemnaście drużyn narodowych reprezentujących federacje członkowskie Mikroświatowej Unii Piłkarskiej.

Gości przybyłych na spotkanie na czacie Federacji Al Rajn w imieniu gospodarzy powitał Przewodniczący Komitetu Organizacyjnego Malik-al-Mulk – jeden z najbardziej rozpoznawalnych w świecie obywateli Federacji. W swoim krótkim wystąpieniu Wezyr Zjednoczonych Emiratów Chatycji i Shanii nawiązał do napiętej sytuacji politycznej w kraju gospodarzy turnieju. Jak jednak zaznaczył, wraz z inauguracją mundialu polityka schodzi na plan boczny. „Nie ważne jest kto wygra ten mundial, ważne jest to, że zwycięży piłka nożna i sport” – zakończył swoje wystąpienie Malik-al-Mulk.

Na piłkarskich arenach Federacji Al Rajn mistrzowskiego tytułu bronią będą piłkarze Sarmacji

W drugiej kolejności głos zabrał Jacques de Brolle – Prezydent Mikroświatowej Unii Piłkarskiej. Gość z Królestwa Dreamlanu zwrócił uwagę na imponującą skalę popularności rozgrywek futbolowych w przestrzeni polskiego mikroświata, w którym funkcjonuje dziś ponad 150 zespołów piłkarskich, co przekłada się na blisko 1/3 globalnej liczby aktywnych mieszkańców mikronacji. „Mając to wszystko na uwadze, pozwolę sobie półżartem zauważyć, że futbol stanowi niejednokrotnie najbardziej atrakcyjną alternatywę dla mikronacyjnej polityki” – zauważył Prezydent MUP. „Naszych trenerów znajdziemy dziś nie tylko na piłkarskiej murawie, ale również w pałacach królewskich, gabinetach ministerialnych i w Gmachu Narodów OPM. Wymienione przykłady bledną jednak w porównaniu z popularnością piłki nożnej w Federacji Al Rajn” – konkludował.

Prezydent MUP  z konieczności odniósł się również do sytuacji politycznej w Federacji AL Rajn, w której od dwóch dni obowiązuje stan wyjątkowy:

„Tym razem jednak życzyłbym sobie, by ów nieformalny splot sportu i polityki uległ maksymalnemu poluzowaniu. Bodaj po raz pierwszy w historii mundial rozegrany zostanie w państwie, na terenie którego wprowadzono stan wyjątkowy, zaś porządku na ulicach miast pilnują przedstawiciele sił zbrojnych. Delegaci Mikroświatowej Unii Piłkarskiej do ostatniej chwili rozważali możliwość odroczenia inauguracji turnieju. Dajemy jednak wiarę zapewnieniom organizatorów, że impreza przebiegać będzie w sposób niezakłócony, zaś uwaga mikroświatowej publiczności skupiona będzie wyłącznie na wydarzeniach boiskowych. Mam nadzieję, że sport połączy nas raz jeszcze”.

Sarmacki trener Timios "I am the Boss" Kiechajas: "Łatwo nie będzie, ale podołamy"

W trakcie uroczystości głos zabrali również selekcjonerzy Marcin Sokołowicz (Królestwo Trizondalu) i Timios Kiechajas (Księstwo Sarmacji). Obaj pokusili się o wstępne prognozy i wskazali faworytów rywalizacji grupowej. W swoim polemicznym wystąpieniu trener Kiechajas zwrócił uwagę na potencjał reprezentacji narodowej Monarchii Austro-Węgier, od kilku tygodni prowadzonej przez Wiktora Mareckiego. Ten ostatni w trakcie raptem półrocznej przygody z systemem Xpert Eleven zdążył wpisać na swoje konto dwa tytuły mistrzowskie w Lidze Królewskiej oraz Puchar Otwartej Ligi Piłkarskiej (Austro-Węgry – Dreamland- Elderland). Z kolei trener Sokołowicz w roli czarnego konia – zapewne jednego z kilku – widzi ekipę debiutantów z Królestwa Nordii.

Kto zwycięży w całej imprezie? Bezdyskusyjnymi faworytami pozostają Sarmaci – obrońcy tytułu. Trener Kiechajas w rozmowie z dziennikarzem „Wiejskiej Sielanki” w swoim stylu wyraził istotę rzeczy: „Na pewno nie będzie łatwo, niemniej wierzę, że podołamy”. W walce o strefę medalową zapewne liczyć się będą ekipy gospodarzy, Natanii, Trizondalu, Austro-Węgier i – po raz pierwszy od dłuższego czasu – piłkarze Dreamlandu, którzy na dzień dobry pokonali ospałych Scholandczyków.

Przed nami ponad miesiąc wspólnej zabawy.

 Za niespełna dwa tygodnie wystartuje kolejny sezon rozgrywek Ligi Królewskiej – mikronacyjnego odpowiednika piłkarskiej Ligi Mistrzów. W rywalizacji biorą udział 32 zespoły niemal ze wszystkich kontynentów polskiego mikroświata. W gronie ligowców znajdziemy  trenerów m.in. z Sarmacji, Dreamlandu, Austro-Węgier, Surmenii, Nordii i Elderlandu oraz Chattycji i Shanii, w tym ścisłą czołówkę polskiego rankingu X11. Po raz kolejny na zielonej murawie mierzyć się będą m.in. Timios Kiechajas, Wiktor Marecki, Vhris, Kedar, Malik-al-Mulk, Mateusz Walczak, Paul von Panevnick i Timoteos Stefanosigos. Wczoraj poznaliśmy skład poszczególnych grup.

Czwarty sezon rozegrany zostanie już na nowych zasadach. Trenerzy rywalizować będą odtąd w dwóch symetrycznych dywizjach, w ramach których wyodrębniono dwie ośmiozespołowe grupy. Do tej pory organizacja Ligi Królewskiej oparta była na znanym ze świata realnego modelu jednej klasy rozgrywkowej z ośmioma równoległymi grupami. Tradycyjnym zwieńczeniem rywalizacji grupowej będzie faza pucharowy (play-off), zakończona wielkim finałem z udziałem dwóch najlepszych zespołów ligi.

Złota Dywizja

W grupie A znaleźli się triumfatorzy trzech poprzednich sezonów: Słoneczko Playa (Sarmacja) zwyciężyło w pierwszej edycji, z kolri Cracovia Kraków (Austro-Węgry) okazała się bezkonkurencyjna w dwóch kolejnych odsłonach. Stawkę pretendentów do miejsc premiowanych awansem uzupełniają m.in. dwukrotny półfinalista Eldsynor Athletic (Dreamland) i półfinalista z drugiego sezonu OKS Hermes Surma (Surmenia). Wiele wskazuje na to, że i tym razem w fazie pucharowej zobaczymy właśnie te zespoły. Nieco skromniejszymi osiągnięciami mogą się pochwalić solidne Royal Ekorre (Dreamland) i Reformatika Czekany (Sarmacja). Z kolei Ajax Nowy Amsterdam (Neopolis) oraz Gryf Koppenberg (Dreamland) to kluby, które mają swoim kibicom coś do udowodnienia. Drużyna z Amsterdamu co prawda wciąż ustępuje w zestawieniach statystycznych, ale trener Cyber Smith jako selekcjoner kadry narodowej Neopolis raz po raz dowodzi, że na stronę serwisu Xpert Eleven zagląda co najmniej równie często, jak wielu z nas na witynę Facebooka. Przypomijmy, że w bieżącym sezonie Ligi Światowej piłkarze z Neopolis otarli się o strefę medalowej, z kolei na ostatnim mundialu osiągnęli półfinał.

Złota Dywizja - Grupa A

W niezwykle wyrównanej grupie B znajdziemy z kolei finalistów poprzednich sezonów – Aronę Shin Splints (Dreamland) i Młoty z Anheim (Sarmacja). To właśnie te dwa zespoły powinny nadawać ton grupowej rywalizacji. Królowanie duetu sarmacko-dreamlandzkiego będzie możliwe jednak tylko w przypadku spacyfikowania pozostałych pretendentów do tronu, a tych akurat nie powinno zabraknąć. Green Teuton (Sarmacja), Blondi Alexiopolis (Scholandia), FC Tirion (Elderland), MKS Victoria Satrina (Dreamland) to zespoły, które teoretycznie mogą wygrać z każdym.

Zdaniem doświadczonego trenera T. Stefanosigosa (OKS Hermes Surma), to właśnie grupa B zgromadziła najsilniejsze zespoły ligi. „Tam sieczka będzie nieunikniona – w jednej grupie jest niemal cała śmietanka Ligi Królewskiej” – podsumował surmeński szkoleniowiec.  Jest to prawda o tyle, że o ile ligowcy z grupy A mają na swym koncie wszystkie trofea i najważniejsze medale, to właśnie Młoty, Splintsi i Teutoni wbijają rywalom najwięcej bramek, grając przyjemny dla oka  i konsekwentnie hiperofensywny futbol.

Złota Dywizja - Grupa B

Srebrna Dywizja

Tutaj będzie można odpocząć i spokojnie budować skład choćby w oparciu o szkółkę juniorów. Podczas gdy niemal wszyscy zawodnicy wagi ciężkiej trafili do wyższej klasy rozgrywkowej, w Srebrnej Dywizji rządzić będą ligowi średniacy i zespoły o krótszym stażu. Nadarza się kapitalna okazja do przetestowania nowych rozwiązań taktycznych bez ryzyka utraty sześciu goli w starciach z bezlitosnymi terminatorami. Okazja – dodajmy – niepowtarzalna, gdyż połowa z grona owych terminatorów wyląduje w niższej klasie po zakończeniu nowego sezonu i wszystko wróci do normy.

Srebrna Dywizja - Grupa A

Rywalizacja będzie zatem wyrównana, ale i do pewnego stopnia przewidywalna – największe szanse awansu z silnej grupy A mają CF Media Ghafur (Chattycja i Shania), Imperator Przystań (Natania), FC Elder (Elerland), SKS RatTeam (Sarmacja) i Ujpest FC (Austro-Węgry). Dwa pierwsze zespoły grały dotąd w kratkę – zapewne dużo poniżej możliwości swoich trenerów, którym zdarzały się dłuższe absencje. W tym sezonie w nieprzyjemnej roli dostarczyciela punktów wystąpi prawdopodobnie beniaminek z Wiednia, chyba że kluczowi rywale potraktują udział w rozgrywkach Dywizji Srebrnej niezupełnie serio i zbraknie im konsekwencji. Z kolei drużynę-widmo RRFC Atom Tankerville zapewne jeszcze przed rozpoczęciem sezonu zastąpi aktywny klub z innej mikronacji.

W przypadku grupy B w gronie faworytów znajdują się Natanga Jastrzębiec (RSiT), Shannon Rangers (Morvan), Viking Nordheim (Nordia) i Sparta Praga (Austro-Węgry). Trenerzy Rangersów, Vikinga i Sparty należą do najbardziej ambitnych uczestników całej Ligi. Tym razem będą mieli całe dwa miesiące na potwierdzenie własnych możliwości i zapewne wiele okazji do podreperowania pozycji w klasyfikacji wszechczasów (zob. niżej).

Srebrna Dywizja - Grupa B

Najlepszym zespołem sesonu drugiego okazała się Cracovia Kraków (Austro-Węgry). Trener Wiktor Marecki prezentuje trofeum przed wiedeńską katedrą

Po dwutygodniowej przerwie ruszył kolejny sezon rozgrywek Ligi Królewskiej. Podobnie jak w poprzedniej edycji, w szranki o miano najlepszej drużyny polskiego mikroświata stanęły trzydzieści dwa zespoły z kilkunastu polskich mikronacji. Grono faworytów pozostaje bez zmian: w klasyfikacji bukmacherów przewodzi broniąca tytułu Cracovia Kraków (Austro-Węgry), tuż za nią plasują się Arona Shin Splints, Elsynor Athletic (oba z Dreamlandu), Słoneczko Playa, Młoty z Anheim i Green Teuton (z Sarmacji). Peleton pościgowy otwierać będą zapewne MKS Victoria Satrina (Dreamland), Blondi Alexiopolis (Scholandia), FC Tirion (Elderland) i Polemistis Kaharonea (Surmenia).

Bieżący sezon jest prawdopodobnie ostatnim rozgrywanym według dotychczasowych zasad. Przebieg głosowania na wewnętrznym forum ligi wskazuje, że wraz z inauguracją czwartej edycji rozgrywki LK zostaną zorganizowane według modelu hierarchicznego, opartego na rywalizacji w dwóch dywizjach, podobnie jak teraz podzielonych na równoległe grupy.

Grupa A

Gdyby mechanizm ligowy pozwalał na awans dwóch zespołów z każdej grupy, rywalizacja drużyn obecnych w grupie A mogłaby zakończyć się już na tym etapie. Tutaj wszystko wydaje się być rozstrzygnięte. Dla niektórych obserwatorów „rozstrzygnięcie” zapadło już w momencie rozlosowania uczestników tej rywalizacji.  „Panie, tu je dawno pozamiatane” – wycharczał do dyktafonu leciwy sympatyk Arony Shin Splints. W rzeczy samej. Raz jeszcze, jak w pierwszym sezonie, o miejsce premiowane awansem bić się będą sarmackie Słoneczko i dreamlandzka Arona.

To jedyna grupa, w której znalazło się dwóch głównych pretendentów do mistrzowskiego tytułu. Słoneczko Playa to zwycięzca pierwszej edycji Ligi Królewskiej. Zespół, który w trakcie dwóch minionych sezonów w starciu o ligowe punkty poniósł zaledwie jedną porażkę. „Wielkie Żółte Słóńca” to maszynka może nie najbardziej bramkostrzelna, ale z pewnością skuteczna i doskonale poukładana taktycznie. A nawet gdyby to wszystko nie było prawdą, sztab trenerski Słoneczka wciąż dysponuje atutem w postaci kunsztu Timiosa Kiechajasa.

Z nieco innej planety pochodzą podopieczni Medgara de Ramy. Splintsi to zespół dziki, nieokrzesany, niezawodny w obronie, jeszcze skuteczniejszy w ataku, a przy tym wciąż głodny sukcesu. W październiku Jonathan Flint, trzydziestoletni napastnik Splintsów, po raz drugi z rzędu sięgnął po tytuł ligowego króla strzelców. A jednak w obu poprzednich sezonach zwycięski szturm klubu z Arony odpierany był jeszcze przed dotarciem na pucharowy szczyt – odpowiednio w pół- i ćwierćfinale. Trener de Rama zdecydowanie ma sobie coś do udowodnienia.

Stawkę uzupełniają Shannon Rangers (Morvan) i Natanga Jastrzębiec (RSiT).  Klub z Jastrębca to solidny zakład produkcyjny, choć z szybko starzejącym się parkiem maszyn. W dotychczasowym okresie istnienia klubu pojawiło się w nim zaledwie dwóch nowych piłkarzy, odszedł jeden. Czyżby cała gotówka pompowana była w treningi? Nic podobnego. Globalny wskaźnik formy jastrzębskiej drużyny zatrzymał się na poziomie dziewięciu kresek. Wypada założyć, że trener Marcin Kozłowski – skądinąd fachowiec znający się na rzeczy – konsekwentnie odkłada pieniądze na jakąś smoliście czarną godzinę i gdzieś w okolicach ósmego sezonu szeregi Natangi zasili kohorta rozszalałych stworów, każdy warty najmniej tuzin milionów. Póki co w szeregach klubu znajdziemy takie rodzynki, jak trzydziestoletni obrońca z trzema skill-boxami na koncie, czy dziewiętnastolatek z jedynką. Czy wspomniani dżentelmeni są w stanie zamachnąć się nogą i trafić w futbolówkę, tego nie wiemy. Gdyby pies z jedną kończyną usiłował wgramolić się na dach własnej budy, miałby większe szanse powodzenia. Na szczęście są w zespole z Jastrzębca zawodnicy o nieco poważniejszym potencjale. Bez kolejnych inwestycji może być jednak ciężko przetrwać zimę. Przy tak krótkim sezonie, zawodnicy starzeją się błyskawicznie.  Póki co Natanga pozostaje jednym z trzech najbogatszych klubów w Lidze Królewskiej – zaraz po KS Kasanie i Blondi Alexiopolis.

Rangersi dopiero rozpoczynają przygodę z Ligą Królewską. Martin Jakub O’Callaghan to szkoleniowiec doświadczony w bojach na boiskach świętej pamięci Wandejskiej Ligi Piłkarskiej, a przy tym gracz szalenie ambitny i oddany sprawie, o czym świadczą publikowane na łamach „Morbhan Aralt” traktaty.  W Lidze Królewskiej cuda się jednak nie zdarzają, o czym w ubiegłym sezonie przekonali się szkoleniowcy innych beniaminków. „Owszem – można napiąć mięśni i spróbować wytrzymać uderzenie pod prawe żebro. Flupy z nosa i tak pójdą” – mówi nam Franciszek Bobak,  zmęczony życiem kibic zespołu Gryf Koppenberg.

Niespecjalnie imponujący potencjał kadrowy Rangersów jest częściowo neutralizowany przez niebagatelne umiejętności trenera O’Callaghana, ale z pustego i Salomon nie naleje. Jako debiutant w gronie bardziej doświadczonych zespołów, morwański klub pełnić będzie rolę wieprzowej golonki ciśniętej do baru pełnego bawarskich tirowców. Nic jednak straconego. Strażnicy z pewnością będą krzepnąć z tygodnia na tydzień, by w kolejnym sezonie – już w pod koniec grudnia – wystartować zupełnie z innego pułapu.

Grupa B

Krótko: Cracovia Kraków.  O miejsce drugie – gwarantujące obecność w ligowej ekstraklasie po reformie rozgrywek – bić się będą Surmeńczycy z Sarmatami.  Podobnie jak w grupie A, rolę czerwonej latarni pełnić będzie zapewne beniaminek-apatryda: RFFC Atom Tankerville. Dwa pierwsze mecze nowego sezonu potwierdzają ten scenariusz w całej rozciągłości.

Największych wzmocnień przedsezonowych dokonała Cracovia Kraków – obrońca mistrzowskiego tytułu. W ostatnich dniach trener Wiktor Marecki sięgnął po dwóch solidnych młokosów, którzy zasilili formacje obrony i pomocy. Za dwóch dwudziestolatków z pięcioma cegiełkami umiejętnościami wyłożył łącznie nieco ponad milion econów. Nie przepłacił. Obaj nieźle główkują, jeden dysponuje dodatkowo silnym uderzeniem. Inwestycja powinna zwrócić się z nawiązką najdalej za dwa sezony, ale już teraz drużyna sprawia wrażenie kompletnej. W perspektywie kolejnych sezonów relatywnie najsłabszym ogniwem pozostaje szybko starzejący się atak – trzech dwudziestodziewięciolatków może nie dotrwać do wiosny, tym bardziej, że zmodyfikowany silnik X11 szczególnie upodobał sobie zawodników u progu trzydziestki.

Z czystym sumieniem możemy zastawić nasz dobytek i uzyskaną kwotę postawić na sukces Cracovii Kraków, która w powinna w cuglach zwyciężyć grupową rywalizację. Wiele wskazuje na to, że również w tym sezonie – po raz trzeci z rzędu – krakusi dotrą do wielkiego finału. Nie ma sensu powtarzać myśli wyartykułowanych w poprzednich tygodniach. O kwalifikacjach trenera Wiktora Mareckiego zdążyli się przekonać nie tylko rywale z Ligi Królewskiej, ale i  zespoły z Otwartej Ligi Piłkarskiej i rajńskiej SAR Camel League. Prowadzony przezeń krakowskiego szkoleniowca Beitar Jidhuf, zrazu skazywany na porażkę w starciu z zespołami o wielomiesięcznym stażu, na piaskach Federacji Al Rajn dokonuje dziś prawdziwych cudów.

KKS Polemistis Kaharonea i SKS RatTeam to zespoły znajdujące się na zbliżonym poziomie, ale Surmeńczycy mają na koncie o jeden sezon więcej i – można odnieść takie wrażenie -  w gronie uczestników Ligi Królewskiej czują się nieco pewniej.  W bezpośrednim starciu obu drużyn lepsi okazali się Polemiści, którzy wykorzystali atut gry na własnym terenie. Trener Łukasz Jakubowski robi jednak co w jego mocy, by SKS RatTeam szybko zniwelował dystans do czołówki.  Póki co sarmaccy kibice nie mają powodów, by cmokać na dźwięk nazwisk z wyjściowej jedenastki Szczurów. Najlepsi podopieczni Jakubowskiego to towar z importu, w większości datowanego na pierwszą połowę października. Zupełnie inną filozofię transferową wyznaje Paulos Petrosigos. Sztab trenerski Polemistów inwestuje wyłącznie w juniorów. Za osiem sezonów będą na wagę złota. Dziś swojej wartości dowodzą głównie na pomeczowych dancingach.

Jak przystało na beniaminka, RRFC Atom Tankerville to osobliwy mariaż biedy z nędzą. Kadrowo – szary koniec ligowej stawki, ale przy odpowiednim podejściu ze strony trenera Harolada Radioactiva mogą zdołać urwać kilka punktów silniejszym rywalom. Zespół nie miał dotąd okazji  udowodnić swojej wartości – pojawił się w końcówce przerwy międzysezonowej. W tym sezonie Atom Tankerville będzie kolekcjonował doświadczenie.

W telegraficznym skrócie wygląda to tak: Cracovia będzie spuszczać lanie Polemistom, ci ostatni powinni się skutecznie odgryźć Szczurom, które bez wysiłku wygryzą z ekstraklasy chłopaków z Tankerville. Sprawiedliwie? Czas pokaże.

Grupa C

„Gratulacje i oby tak dalej!” – podsumował postawę własnego zespołu trener Mateusz Walczak krótko po niedzielnym meczu. Jest czego gratulować.  Sprawa awansu rozstrzygnie się w wyniku bezpośrednich konfrontacji scholandzkiego Blondi Alexiopolis z sarmacką Reformatiką Czekany. Pozostałe zespoły – oba z Dreamlandu – nie stanowią zagrożenia dla dużo silniejszych i na tym etapie po prostu lepiej zarządzanych rywali.

Blondi Alexiopolis to jeden z najciekawszych uczestników Ligi Królewskiej, głównie za sprawą trenera Walczaka. W środowisku mikronacyjnym za szkoleniowcem Blondasów ciągnie się opinia menadżera, który gotów jest przekształcić prowadzony przezeń klub w świetnie prosperującą firmę, na ogół jednak za cenę codziennych wizyt na siłowni. I tak – Blondi Alexiopolis, podobnie jak kierowana przez niego kadra narodowa Scholandii – to najbogatszy klub w całych rozgrywkach. Nie powinno nas to dziwić. Szef Blondasów sięga do klubowej kasy rzadko.  Bardzo rzadko. Po prostu raz w sezonie inwestuje w towar najwyższego gatunku – zawodnika o wartości przekraczającej kilkumiesięczny budżet typowego zespołu – czym wpędza w kompleksy całe otoczenie.  Średnia forma wyjściowej jedenastki trenera Mateusza Walczaka na ogół oscyluje w granicach dziesięciu cegiełek, ale możemy mieć pewność, że kasa na klubowym koncie puchnie od procentów. Tak było i tym razem. W poniedziałek do Alexiopolis przybyło dwóch nowych zawodników. Ich łączna wartość? 10 milionów.

Reformatika Czekany to ćwierćfinalista pierwszej edycji rozgrywek Ligi Królewskiej. W sezonie drugim podopieczni Bartosza Mackiewicza trafili do grupy H, gdzie musieli uznać wyższość surmeńskiego klubu OKS Hermes Surma.  Do awansu zabrakło Sarmatom zaledwie jednego punktu. Czy i tym razem Reformatika otrze się o fazę pucharową, czy skończy się na miejscu drugim – wartościowym w tym sensie, że gwarantującym pozostanie w ekstraklasie po prawdopodobnej reformie rozgrywek?  Wiele zależy od zaangażowania samego szkoleniowca, postaci nieco zagadkowej, przynajmniej z perspektywy internauty analizującego profil gracza. W ostatnich dniach Bartosz Mackiewicz niespodziewanie porzucił prowadzony przez siebie zespół w lidze oficjalnej X11 – choć kilkanaście dni wcześniej wywalczył z nim awans do wyższej klasy rozgrywkowej i zapowiadał dalszą walkę („Czujemy się mocni”). Trzy dni temu przeciętny zespół czwartoligowy zamienił na solidnego sześcioligowca w tej samej Final League. Czyżby sarmacki menadżer należał do masochistów, którzy lubią wyzwania?

Grupa D

Murowanym kandydatem do awansu jest Green Teuton – dyżurny uczestnik spotkań ćwierćfinałowych.  Zażartą batalię o miejsce drugie stoczą między sobą dreamlandzki Gryf z nordyjskim Vikingiem.  Czerwoną latarnią grupy może być tylko elderlandzki Saint Arras. Podopieczni Rogera d’Artois przegrali 15 z 18 rozegranych dotąd gier i zamykają tzw. klasyfikację wszechczasów.

Green Teuton góruje nad resztą grupowych rywali potencjałem. Szkoleniowcy Gryfa i Vikinga muszą robić dobrą minę do złej gry i nadrabiać ambicją. Tej ostatniej im na szczęście nie brakuje – poziomem determinacji mogliby obdzielić połowę uczestników LK. Sytuacja w grupie D wyklarowała się już na tym etapie, choć nasi ligowcy mają w nogach dopiero drugi mecz sezonu. Teutoni zdecydowanym liderem, pozostała trójka trzyma się we wzajemnych szachu. Zupełnym zaskoczeniem okazał się remis podopiecznych Pawła Erwina de Archien-Liberi z zespołem Saint Arras. Strata dwóch punktów może Dreamlandczyków słono kosztować. Green Teuton z reguły nie popełnia błędów.  Nie w fazie grupowej.  Wiele wskazuje na to, że los rywalizacji w grupie D rozstrzygnie się już w trakcie środowego spotkania Teutonów z Gryfem.  Gdyby klub z Marchii Dhatar zdołał w tym mecz strzelić o jedną bramkę więcej od rywala, przerwałby fatalną serię pięciu gier bez zwycięstwa.

Nie wszystko również stracone dla nordyjskiego Vikinga. Trener Odd Iversen, właśnie przymierzany do roli selekcjonera kadry narodowej Królestwa Nordii, nie zamierza bezczynnie przyglądać się bijatyce Sarmatów z Dreamlandczykami. Dowodzi tego najnowszy nabytek Wikingów – 22-letni Sebahattin Yavuztürk. Iversen zapłacił za niego – bagatela! – 4,3 mln econów.  Niedzielne zakupy musiałby pochłonąć całą uwagę nordyjskiego szkoleniowca, gdyż taktycznej ustawienie wyjściowej jedenastki zespołu z Nordheim okazało się nieporozumieniem. Format 4-3-3 przy defensywnym stylu gry to jednak poważna ekstrawagancja.  Z drugiej strony – czy Wikingowie mogli zwyciężyć w wyjazdowym starciu z Teutonami przy jakimkolwiek innym ustawieniu? Na jedenaście rozegranych na własnym terenie spotkań, Green Teuton przegrywał zaledwie dwukrotnie (z Młotami z Anheim i MKS Victorią Satriną). W obu przypadkach miało to miejsce w meczu towarzyskim

Grupa E

Tutaj emocje skończyły się w niedzielę. Wiele wskazuje na to, że ostatni znak zapytania w kwestii losów rywalizacji w grupie E dosłownie wyparował za sprawą lania, jakie Młoty z Anheim zafundowali wczoraj podopiecznym JCM Patryka Labackiego. Natański Imperator przegrał różnicą sześciu bramek. Dobra wiadomość jest taka, że szkoleniowiec zespołu z Przystani powrócił po dłuższym urlopie.  Wiele już nie wskóra – drużyna pozostaje bez formy i traci sześć punktów do liderów. Przy systemie dwóch gier w tygodniu Imperatorowi zabraknie czasu, by nadrobić zaległości z okresu przerwy międzysezonowej. Natańscy kibice mogą jednak odzyskać humor w najbliższą środę, gdy cesarski klub zmierzy się z jeszcze bardziej zaniedbaną Medią Ghafur. Czy chattycki trener Malik-al-Mulk wróci na trenerską ławkę i poprowadzi zespół do boju o honor jedynego reprezentanta Federacji Al-Rajn?

Młoty z Anheim mocno ucierpiały na niedawnej rewolucji systemowej platformy X11. Trzech piłkarzy skazanych na emeryturę to wyrok surowy, choć  chyba nikt w sztabie trenerskim Młotów nie mógł liczyć na to, że Nietzchel, Ronaldinho i Ostergren grać będę w nieskończoność. Łączny wiek wspomnianej trójki to – uwaga – 111 lat.  Odmłodzenie kadr na dłuższą metę wyjdzie podopiecznym na zdrowie. Młoty to wciąż najsilniejszy zespół Ligi Królewskiej. Półfinalista i finalista poprzednich edycji. Przy odrobinie szczęścia – którego zabrakło w poprzednim sezonie – podopieczni Vhrisa mogą tym razem sięgnąć po najwyższe laury.  W sobotnim oświadczeniu trener Młotów co prawda zapowiedział posezonowe czystki i radykalną przebudowę drużyny, ale przy jej obecnym potencjale jest mało możliwe, by sarmacki klub wypadł z walki o ligowe szczyty.

W procesie odgórnego odmładzania ligi dość szczęśliwie uchował się nordyjski KSK Siglivsborg. Po zakończeniu bieżącego sezonu kadra nordyjskiego klubu zostanie co prawda uszczuplona o  nazwisko pewnego 38-letniego pomocnika, ale wśród podopiecznych JKM Einara znaleźlibyśmy jeszcze kilku innych dżentelmenów, którzy niewątpliwie kwalifikuję się do wcześniejszej emerytury. Zapewne największy żal pozostawiłby po sobie rozgrywający Carlos Areias – filar zespołu. Areias został sprowadzony do klubu za ciężkie pieniądze na dzień przed systemowym przemeblowaniem.

Nordyjczycy poczynają sobie w lidze coraz śmielej i po całkiem przyzwoitym okresie przygotowawczym mają prawo liczyć na coś więcej, niż tylko drugie miejsce w grupie z dwoma mało aktywnymi menadżerami.  Apetyt na sukces to jednak za mało:  silne kadrowo Młoty z Anheim mogą się okazać przeszkodą nie do przejścia.  Lepiej powinno być w sezonie kolejnym, w którym już na nowych zasadach KSK Siglivsborg będzie się bił zapewne w ligowej ekstraklasie.  Dlatego jest o co się bić.

Grupa F

Zgodnie z przewidywaniami,  po dwóch kolejkach dwa pierwsze miejsca okupują Elsynor Athletic (Dreamland) i Ajax Nowy Amsterdam (Neopolis). Atleci zgromadzili dwa punkty więcej od rywali z Amsterdamu, ale ci drudzy nie mieli jeszcze okazji rozegrać meczu na własnym terenie. Kluczowe okaże się bezpośrednie starcie obu zespołów.

Po niedzielnym starciu z drużyną lwowskich Orłów (Austro-Węgry), trener Jacques de Brolle nie ukrywał zadowolenia: „Dwa mecze i dwa stosunkowo łatwo odniesione zwycięstwa. W tym sezonie los okazał się dla nas pomyślny – nad wyraz korzystny harmonogram gier umożliwił nam łagodne wejście w ligowy rytm. Nic tak nie sprzyja taktycznej swobodzie ruchu, jak przywilej gry przed własną publicznością. Forma zawodników systematycznie rośnie, co cieszy szczególnie w perspektywie starcia wyjazdowego z najsilniejszym rywalem w grupie – Ajaxem Amsterdam”. Tymczasem zespół Cybera Smitha stracił punkty na gorącym terenie w Królestwie Surmenii. Wynik meczu z zespołem z Austro-Węgier okazał się zaskoczeniem nawet dla gospodarzy.  Nawiasem mówiąc, to już druga z rzędu porażka lwowian o tak wysokim wymiarze (0:5). Trener de Brolle o postawie przyjezdnych: „Jeśli średnia forma wyjściowej jedenastki Orłów oscyluje w granicach ośmiu cegiełek, to znaczy, że w okresie przygotowawczym coś zdecydowanie poszło nie tak, jak powinno. Może trener Piotr de Burg von Baden oszczędza na jakiż zbożny cel?”.

Bez formy pozostaje również klub Gniazdo Zawaria. Jak mieliśmy się okazje przekonać w ostatnich tygodniach, trener Surmeńczyków preferuje futbol zachowawczy, mocno powściągliwy. Nie szarżuje, o czym świadczy konsekwentnie stosowane ustawienie 4-4-2 przy „normalnym” stylu gry, którego właściwie nigdy nie modyfikuje. Byłaby to zapewne całkiem znośna opcja taktyczna, gdyby nie fatalna dyspozycja piłkarzy. Bez formy podopieczni Victorjosa de Zeppa grają na pół gwizdka.

Grupa G

Teoretycznie jest to najbardziej wyrównana grupa uczestników tej edycji Ligi Królewskiej.  Pewną niewiadomą stanowi jeszcze postawa trenera Johanna Strussa-Zielińskiego, który w gronie naszych ligowców pojawił się raptem kilka dni temu. Potrzeba zapewne co najmniej kolejnego tygodnia, by prowadzony przezeń Újpest FC stanął na nogi. Póki co jest to jedna z bardziej zaniedbanych drużyn Ligi. Czy austro-węgierski menadżer, który swoimi przytomnymi uwagami zaskarbił sobie sympatię trenerskiej braci, stanie na wysokości zadania. Póki co debiut klubu z Budapesztu skończył się małym falstartem.

Elderlandzki FC Tirion to jeden z bardziej pechowych zespołów Ligi Królewskiej. Klub prowadzony przez Simona McMelkora dysponuje wszelkimi atutami, by solidnie namieszać w szykach ligowych hegemonów, a jednak obserwujemy właśnie trzeci sezon, w którym FC Tirion w ostatecznym bilansie prawdopodobnie jedynie otrze się o miejsce premiowane awansem. W sezonie pierwszym, gdy ligowy mechanizm pozwalał na awans zespołów z dwóch pierwszych miejsc, Elderlandczycy zajęli trzecie miejsce, dosłownie przespawszy ostatnią kolejkę rywalizacji. Miesiąc później zajęli miejsce drugie – tym razem już nie premiowane awansem. Czy i tym razem będzie podobnie?

Trener Sparty również nie ma powodów do przesadnej satysfakcji. Dotychczasowy bilans prażan w rozgrywkach Ligi Królewskiej, to jedno zwycięstwo na dziewiętnaście ogółem rozegranych dotąd gier o punkty.  Jedno jest pewne – przy takim poziomie determinacji, jaki prezentuje trener Conrad von Bielendorf, prędzej czy później zwycięstwa przyjdą same. Przyszłyby zapewne szybciej, gdyby towarzyszyły im wzmocnienia składu.  Rzecz na swój sposób zaskakująca – w ciągu dwóch minionych miesięcy trener Sparty wydał na transfery niespełna 250 tysięcy econów.

Po dwóch kolejkach liderem pozostaje dreamlandzki Royal Ekorre. Klub prowadzony przez Jego Królewską Mość Roberta jest zarazem silniej poturbowanym wskutek ubiegłotygodniowych zmian w silniku platformy X11. Po zakończeniu bieżącego sezonu na  emeryturę przejdzie aż czterech piłkarzy z podstawowego składu Królewskich.

Grupa H

Co się tutaj miało wydarzyć, już się wydarzyło. Po dwóch pierwszych kolejkach w grze pozostały jedynie OKS Hermes Surma i MKS Victoria Satrina. Pozostała dwójka może z czystym sumieniem skoncentrować się na realizacji programu turystycznego – najmniej stresującego elementu spotkań wyjazdowych.  Układ tabeli stanowi lustrzane odbicie sytuacji z grupy E, choć tutaj  stężenie matematycznego determinizmu wydaje się jakby mniejsze. Za dwa dni dreamlandzka Victoria zmierzy się z surmeńskim Hermesem. Jeśli padnie remis, Elderlandczycy wracają do gry. Do gry z pewnością nie wróci Unia Trizopolis, której trener konsekwentnie pozostaje poza zasięgiem telefonów komórkowych kierownictwa klubu.

Piastowany urząd i status społeczny nie mają tutaj większego znaczenia – za piłką uganiają się niemal wszyscy: od monarchy po palacza w kotłowni (Al Rajn, Surmenia, Elderland, Nordia, Dreamland, Natania). Gdy w miniony weekend forum dyskusyjne Królestwa Nordii odwiedziła niejaka Hermeline Pontagnocchi, przedstawiciela jednej z mikronacji norweskojęzycznych , w imieniu swojej ojczyzny zabrał głos JKM Einar. „Only football and football… and chess sometimes, policy is less popular now” – zwięźle podsumował aktualne troski rodaków król Nordii, a prywatnie trener zespołu KSK Siglivsborg.

Kryzys demograficzny robi swoje. Krajowe fora dyskusyjne i listy dyskusyjne wielu polskich mikronacji świecą pustkami. Zdarza się, że w takich sytuacjach rolę centrum krajowego życia publicznego – swoisty ersatz sił witalnych – pełnią wewnętrzne fora ligowe i piłkarskie pressromy. Tam jeszcze tli się jakieś życie, choćby w całości oparte na abstrakcyjnej rzeczywistości piłkarskiego symulatora. W takich sytuacjach drużyny piłkarskie to jedyne aktywa państwa, które de facto dokonało żywota i tylko siłą rozpędu utrzymuje jeszcze etat trenera drużyny narodowej. Trudno powiedzieć, do jakiego podziemnego schronu zeszli wszyscy mieszkańcy Parlandii, Neopolis czy Natanii. Wymienione państwa utrzymują jednak własne kadry narodowe i pozostają mniej lub bardziej aktywnymi członkami Mikroświatowej Unii Piłkarskiej, choć status tej ostatniej jest dziś mocno niepewny.

Wiele wskazuje na to, że w Cesarstwie Arctiq ostał się tylko Cesarz. Prowadzona przez Arctosa I drużyna narodowa bierze udział w rozgrywkach Ligi Światowej

Przyjrzyjmy się liczbom. W dobie systematycznego kurczenia się państw internetowych w przestrzeni rodzimego mikroświata wciąż mamy nieco ponad 130 zespołów obecnych w 8 aktywnych klubowych rozgrywkach piłkarskich (SLP, SAR Camel League, SLPN, OLP, ULP, Liga Republiki, Koran Lig, Liga Królewska)*. Obrazu sytuacji dopełnia liczba 16 drużyn narodowych skupionych w Lidze Światowej.  Największe narodowe systemy ligowe – w Federacji Al Rajn i Księstwie Sarmacji – przyciągają odpowiednio 36 i 24 trenerów,  zresztą w zdecydowanej większości rodzimych. A jak to wygląda w wymiarze osobowym?

Liczba klubów nie pokrywa się oczywiście z liczbą trenerów. Poważna część menadżerów szuka bowiem szczęścia na więcej niż jednym etacie; rekordziści posiadają po trzy – cztery zespoły. Jeśli z ogólnej liczby 148 etatów trenerskich wygenerowanych przez wspomniane systemy ligowe odejmiemy wielozawodowców (najmniej znajdziemy ich w dość hermetycznych SLPN i  SAR Camel League, nieco więcej w ULP i SLP, zdecydowanie najwięcej w LK i OLP, zaś całkowicie „wtórna” jest międzynarodowa Liga Światowa), otrzymamy liczbę ok. 90-100 mikronautów beztrosko kopiących dziś piłkę.  To prawdopodobnie 1/3 ogólnej liczby wszystkich mieszkańców polskich państw internetowych. Naturalnie problemem pozostaje liczba tzw. graczy przypadkowych, niezwiązanych  ze światem polskich mikronacji, a mimo to z takich czy innych względów warunkowo dopuszczonych do rozgrywek.  Nie wydaje się jednak, by liczba tych ostatnich przekroczył tuzin.

Mikronauci nie tylko masowo biegają za futbolówką. Są w tym po prostu coraz lepsi. W weekend stało się to, na co zanosiło się od miesięcy. Timios Kiechajas (Sthurmhowy), trener kadry narodowej Księstwa Sarmacji i uczestnik rozgrywek Ligi Królewskiej i Sarmackiej Ligi Piłkarskiej, trafił na szczyt rankingu polskich trenerów i otwiera listę blisko 1994 graczy X11 wywodzących się z kraju nad Wisłą. Tekst sierpniowej rozmowy z trenerem Kiechajasem dostępny jest tutaj. (Serdecznie gratulujemy! – przyp. red.)

Pod numerem  5. w rzeczonym rankingu znajdziemy z kolei nazwisko Krzysztofa „Vhrisa” Macaka. Na miejscu 22. sklasyfikowany jest obecnie Kedar via Margończyk. Obaj pochodzą z Sarmacji i – podobnie jak Kiechajas – posiadają zespoły w LK i SLP.

* Na liście polskich systemów ligowych znajdują się również: Neopolis Eredivisie (Republika Federalna Neopolis), Primera Confederacion (Mikrosławia, Arctiq), Prymiera A-Klasa (Natania).  W chwili obecnej są to jednak rozgrywki nieaktywne.

Zapewne wielu z nas miało już okazję zetknąć się z na poły rozpaczliwą deklaracją gracza, który po serii nieudanych gier ogłasza całemu światu, że z ostatnim dniem sezonu wyprzedaje połowę inwentarza i odtąd koncentruje się na długotrwałym procesie budowy nowego zespołu.  Zespołu zwycięskiego i niepokonanego – dodaje – ale najwcześniej po sześciu kolejnych sezonach, z których każdy trwa na ogół trzy miesiące.  Takie przypadki się zdarzają – zwłaszcza w tzw. ligach oficjalnych Xperta. W mikronacjach, jak zdążyłem zauważyć, tego typu postawa to raczej rzadkość. Po prostu wciąż nie ma w naszym środowisku systemów ligowych o odpowiednio długim stażu.

Koniec z drużynami piłkarskich emerytów coraz bliższy. Od dzisiaj panowie po 30. szybciej się psują, wolniej zbierają doświadczenie, gorzej wypadają na zielonej murawie i jeszcze szybciej przechodzą na emeryturę. Gra stała się bardziej realistyczna, ale czy lepsza?

Nic zatem dziwnego, że niejeden z nas ulegał i wciąż ulega pokusie, by mozolny i długotrwały proces budowy drużyny radykalnie skrócić i zamiast niewdzięcznego inwestowania w nieopierzonych juniorów od razu sięgnąć po kilku (kilkunastu?) piłkarskich emerytów, którzy dosłownie z dnia na dzień poważnie wzmacniają potencjał poszczególnych formacji.  Efekt jest błyskawiczny, choć obliczony na krótką metę. Średnia wieku raptownie idzie w górę, nierzadko przekraczając trzydziestkę, ale pod czujnym okiem kompetentnego menadżera gang starych wiarusów jest w stanie osiągnąć niemal wszystko. W ten właśnie sposób „budujemy” drużynę gotową do walki o najwyższe cele „tu i teraz”.

Nowe zmiany mają położyć kres tym praktykom. Iwe i spółka – „za radą i po konsultacjach” – postanowili wzmocnić mechanizm promujący graczy o mentalności maratończyka – cierpliwych budowniczych piłkarskich teamów. O co chodzi? W chwili obecnej optymalna średnia wieku dla całego zespołu  (i poszczególnych formacji) wynosi 26 lat. Zespoły metrykalnie starsze radzą sobie lepiej -  co widać gołym okiem – nie tylko dlatego, że starszy zawodnik to zawodnik o większej liczbie tzw. skillboxów, lecz również dlatego że zawodnik przed 26. rokiem życia ma wpisane systemowe ograniczenie faktycznego potencjału o 10 – 20%. Im bliżej granicy, tym mniejsza redukcja.  Po przekroczeniu wspomnianego progu ów współczynnik wynosi 99%.  I tak do emerytury. Nic tedy dziwnego, że zespół oparty na trzydziestotrzyletnich supermenach, z których każdy ma na koncie po piętnaście skillboxów, ma wszelkie dane ku temu, by sięgnąć po ligowy czempionat.  Oczywiście przy założeniu, że w tej samej dywizji nie ma 10 innych drużyn o zbliżonym potencjale. Po dwóch – trzech latach triumfów, drużyna emerytów literalnie wymiera i to w tempie rozwoju zarostu na twarzy mieszkańca Libanu.  Nierzadko zatem ten sam klub, który dopiero co wywalczył puchar i mistrzostwo, dwa sezony później ląduje w niższej klasie rozgrywkowej.

No pasaran!

W myśl nowych zasad piłkarz, który przekroczył 29. rok życia, z każdym kolejnym sezonem będzie grał coraz gorzej. O ile w przedziale 26-29 lat możemy liczyć na dyspozycję rzędu 99% (przy założeniu, że z formą zawodnika jest wszystko w porządku), o tyle w wieku 33 lat będzie to już jedynie 80%.  A później – coraz gorzej.  „Zasada 26” zostanie utrzymana w tym sensie, że i przed osiągnięciem tego wieku nasi piłkarze będą prezentowali ograniczone możliwości. Podobnie będzie z tzw. asymilacją doświadczenia meczowego.

Średni wiek / Asymilacja doświadczenia meczowego
20 / 80%
25 / 99%
29 / 99%
33 / 80%

Nowy standard?

Dodatkowo – w celu zupełnego zohydzenia życia naszym staruszkom – zawodnicy po przekroczeniu 30. roku życia staną się jeszcze bardziej podatni na kontuzje.  Należy się również spodziewać wzrostu prawdopodobieństwa wcześniejszego przejścia piłkarza na emeryturę. O ile dokładnie wzrośnie to prawdopodobieństwo – tego wciąż nie wiadomo. Jedno jest pewne: starcy będą padać jak wołki zbożowe z nadejściem pierwszych mrozów.

Wprowadzanie nowych zasad będzie odbywało się stopniowo – przez dwa kolejne miesiące. Cały proces zostanie sfinalizowany 17 stycznia 2011 roku. Już dzisiaj wszyscy gracze we wszystkich ligach – bez względu na fazę sezonu – poznali decyzje w sprawie dalszych losów swoich zawodników. Zespół X11 dał nam czas na ponowne przemyślenie optymalnej strategii i przebudowę zespołu. Ocena zapowiadanych zmian? Tutaj opinie są podzielone, póki co przeważają jednak głosy umiarkowanej aprobaty.  O konsternacji można natomiast mówić w grupie „krótkodystansowców”,  którzy woleliby nie  zestarzeć się razem ze swoimi piłkarzami. Z drugiej strony – część graczy zapewne w ogóle dostrzeże zmiany jakości gry. Poczekamy – zobaczymy.

• OKS Hermes Surma – Arona Shin Splints 1 : 0

Futbol bywa zaskakujący. W starciu niepokonanej w tym sezonie Arony Shin Splints z kadrowo przeciętnym, choć konsekwentnie zarządzanym Hermesem, w zgodnej opinii większości kibiców i komentatorów faworytem do zwycięstwa byli Dreamlandczycy. Podopieczni Medgara de Ramy przeszli przez fazę grupową jak burza – nie oddali nawet punktu i w sześciu spotkaniach zdobyli 23 bramki, tracąc zaledwie dwie. W tym sezonie Wynne i spółka strzelają średnio 3,5 bramki na mecz, w praktyce więcej niż cztery, a bezpośrednio po zejściu z murawy wykupują w lokalnym GSie cały zapas piwa i wyjeżdżają z miasta z kobietami zdezorientowanych gospodarzy. Ćwierćfinałowe starcie z Surmeńczykami miało być zaledwie rozgrzewką przed właściwymi bojami o stawkę. To miała być egzekucja przy najmniejszych stratach własnych.

Eddie Beckford (Arona Shin Splints): "Jak mogliśmy to przegrać?".

OKS Hermes Surma to zupełnie inna historia.  Surmeński klub wymęczył awans z grupy H po wyrównanych bojach z sarmacką Reformatiką, która na wyjście z grupy zasłużyła sobie w jednakowym stopniu. Kluczowe okazały się zwycięstwa w dwóch ostatnich kolejkach nad MKS Motley i KPR Unią Trizopolis – zespołami pozbawionymi konsekwentnej opieki, więc i grającymi nierówno. Nic tedy dziwnego, że trener Timoteos Stefanosigos kręcił nosem, gdy wskutek losowania Fortuna zetknęła Surmeńczyków z dużo wyżej notowaną Aroną. Na co faktycznie było stać Gońców z Surmy, tego nie wiedzieli pewnie nawet najwierniejsi kibice z Królestwa. „Czy jestem nerwowy? Oczywiście!” – wycedził wychodząc na przedmeczową odprawę trener Stefanosigos.  „Myślę, że  zrobiliśmy co w naszej mocy, co by przygotować sie do tego spotkania. Na pewno nie jesteśmy faworytem – nasz przeciwnik jest co najmniej o klasę wyżej. Mam nadzieje, ze jeżeli ulegniemy – to po ciężkiej walce”.

OKS Hermes Surma - półfinalista drugiego sezonu LK. Podopieczni Timoteosa Stefanosigosa prezentują się co najmniej solidnie

Oba zespoły wybiegły w ustawieniu 4-5-1, przy czym Surmeńczycy zagrali ostrożnie, Dreamlandczy –  tak ofensywnie, jak to tylko było możliwe.  O końcowym wyniku zadecydował strzał z dystansu w 73. minucie. Mecz mógł się podobać – obie strony wypracowały sobie po pięć okazji strzeleckich, ale to Splintsi byli zespołem dominującym. Wynne dwoił się i troił, bombardując bramkę Malousa. Krótko po pierwszym gwizdku dreamlandzki rozgrywający z cały sił huknął w poprzeczkę i tylko nadzwyczajnemu szczęściu  zawdzięczają surmeńscy kibice tę okoliczność, że bramka Malousa nie rozsypała się w drzazgi – jak niegdyś po strzale Gerarda Cieślika w meczu ze Związkiem Radzieckim.

Wszystko to na nic. Jak krew w piach lub– jak mawiają w Dreamlandzie – jak placek z kruszoną bez herbaty. Zwyciężyła prosta, solidna, nieskomplikowana piłka. Kto wie, czy trener de Rama nie zrobiłby lepiej, gdyby postawił na preferowane dotąd ustawienie 3-5-2? Teraz to już tylko gdybanie. Hermes gra dalej. W półfinale zmierzy się z sarmackimi Młotami z Anheim. Poziom trudności zbliżony do starcia z Aroną, ale tym razem Gońcy wybiegną na boisko bez swego najlepszego pomocnika, który doznał drobnej kontuzji.

Powiedzieli po meczu:

Medgar de Rama (Arona):

Gdy w Aronie rozeszła sie wieść o przegranej Splints, z nieba lunęło żabami, a dzwony w kościołach zaczęły bić na trwogę. (…) Wszystko na nic, wszystko na darmo. Duże brawa dla trenera Stefanosigosa – gratuluje wygranej i życzę powodzenia w dalszych grach. Lecz tylko do pewnego momentu.Albowiem ambicje dreamlandzkiej piłki w półfinałach będzie reprezentowała drużyna Elsynor Athletic. O, Elsynor! Myśli naszych kobiet, serca naszych mężczyzn, modlitwy naszych dzieci – od dzisiaj, aż do końca, będą z Wami!

Timoteos Stefanosigos (Hermes)

„Wciąż jestem w szoku. Nasi zawodnicy pokazali, że można na nich polegać – i ze nie ustąpią pola nawet, jeśli jest to walka uznana za beznadziejna. Tak trzymać chłopaki!”.

• Royal Ekorre – Cracovia Kraków 0 : 2

W ramach czterech starć ćwierćfinałowych był to mecz najbardziej jednostronny, przebiegający całkowicie pod dyktando krakowian, którzy niespodziewanie wybiegli na murawę w dość nietypowym dla siebie ustawieniu 4-5-1.  Pomeczowe statystyki mówią nam w zasadzie wszystko: Cracovia wypracowała aż dziesięć sytuacji strzeleckich (wobec dwóch rywala) i zawładnęła 63 procentami czasu rozgrywania piłki. Wypada się zatem dziwić, że z tak dużej chmury spadło tak niewiele kropel deszczu.

Royal Ekorre - Cracovia Kraków 0 : 2. Orkiestra pod batutą Wiktora Mareckiego nie zna fałszywych nut

Royal Ekorre to drużyna niewygodna, grająca na ogół ofensywnym ustawieniem 4-3-3. Co ciekawe, jest to jedyny ćwierćfinalista, który w fazie grupowej stracił więcej bramek, niż zdołał ich przeciwnikowi strzelić. Podopieczni dreamlandzkiego monarchy grają piłkę męczącą, nieprzewidywalną, mało czytelną, trudną do zneutralizowania.  Królewscy awansowali z grupy B, gdzie najtrudniejszym przeciwnikiem okazał się nordyjski KSK Siglivsborg, któremu w ostatniej kolejce udało się zresztą pobić podopiecznych dreamlandzkiego monarchy aż 4 : 1. Niespodziewana porażka najwyraźniej wybiła z rytmu piłkarzy z Ekorre, gdyż do czasu środowego starcia z Cracovią nie zdołali odzyskać dyspozycji z pierwszej części sezonu.

Krakowski zespół to z kolei zespół z innej galaktyki. Finalista poprzedniej edycji, w tym sezonie nie tylko nie przegrał nawet jednego meczu, ale nawet nie pozwolił sobie choćby na pojedynczy remis. Cracovia wyszła bez szwanku z silnej grupy A, w której znalazła się z natańskim Imperatorem, surmeńską Zawarią i sarmackim SKS Rat Teamem (beniaminkiem), a zatem z rywalami solidnymi, grającymi ambitną,  ciekawą piłkę. W tej grupie nie było taryfy ulgowej, ani dwutygodniowych absencji trenerskich. Szkoda, że awansować mógł tylko jeden zespół.

Byłoby pewną niesprawiedliwością, gdyby podopieczni Wiktora Mareckiego nie zwyciężyli w obecnej edycji rozgrywek Ligi Królewskiej. Jedynym godnym ich przeciwnikiem są zapewne sarmackie Młoty, które w półfinale trafiły jednak na klub z Surmenii. Trener Marecki to jedna z ciekawszych postaci w piłce mikronacyjnej i zarazem jedna z jej jaśniejszych gwiazd – zaangażowany uczestnik Otwartej Ligi Piłkarskiej i – od niedawna – rajskiej SAR Camel League, gdzie wystawił nawiązujące do tradycji żydowskiej kluby Makkabi i Beitar. Przed kilkoma dniami Marecki zdecydował się przejąć jeden ze słabszych zespołów w lidze oficjalnej Xpert Eleven. Wypada się teraz spodziewać błyskawicznego awansu pochodzącego z Austro-Węgier szkoleniowca w narodowym rankingu X11. Biorąc pod uwagę jego aktualne umiejętności, jest to obecnie przedstawiciel absolutnej elity wśród polskich graczy.

• Elsynor Athletic – Blondi Alexiopolis 1 : 1 (k. 6 : 5)

Mecz bez wyraźnego faworyta. W poprzednim sezonie oba zespoły potykały się ze sobą dwukrotnie, ale dotychczasowy bilans nie przemawiał za żadną ze stron. W poprzedniej edycji LK oba kluby  bez większych problemów wygrywały na własnym terenie, by na boisku rywala ponieść nieprzyjemną porażkę. Biorąc pod uwagę suche statystyki, wsparte analizą siły poszczególnych formacji, zespołem nieco silniejszym – przynajmniej na papierze – jest dreamlandzki Athletic. Globalna wartość drużyny (14,1 mln) przemawia nieznacznie na korzyść Atletów, ale to w składzie Blondasów (10 mln) znajdziemy więcej gwiazd. Największa z nich – Sebastian Krzemiński – to dwukrotny król strzelców fazy grupowej, wicelider klasyfikacji MVP.

Teraz albo nigdy. Zaawansowani metrykalnie piłkarze zespołu Elsynor Athletic wiedzą, że z wiekiem człowiek nie młodnieje

Scholandzki klub wygrał rywalizację w grupie F, gdzie odprawił z kwitkiem silniejszą Victorię Satrinę. Jest to zarazem kolejny zespół, który w fazie grupowej nie zaznał goryczy porażki. Podopieczni Mateusza Walczaka tworzą ciekawy, perspektywiczny kolektyw, który w kolejnym sezonie – przy odrobinie szczęścia przy losowaniu – powinien na stałe zadomowić się wśród najlepszych jedenastek Ligi Królewskiej.

Prawdziwą anomalię stanowią natomiast piłkarze z Elsynoru. Drużynę w 75% tworzą zawodnicy po 30. roku życia, najmłodszym grającym członkiem teamu de Brolle’a jest 26-letni pomocnik.  Jest to przykład zespołu gotowego, przygotowanego na rywalizację na najwyższych obrotach „tu i teraz”. Atleci potrzebują sukcesu. Potrzebują go właśnie dzisiaj, gdyż czas działa na ich niekorzyść.

Sam mecz rozpoczął się po myśli podopiecznych Mateusza Walczaka. Blondasy na dzień dobry – już w 1. minucie! – zdołały objąć prowadzenie, po czym cofnęły się na własną połowę. Atleci nieznacznie dominowali na murawie, stwarzając dla siebie w sumie siedem dogodnych sytuacji strzeleckich, ale gol wyrównujący padł dopiero w 73. minucie spotkania. Scholandzki klub robił wszystko, by doprowadzić do korzystnego dla siebie rozstrzygnięcia jeszcze przed końcem regulaminowego czasu gry. Skończyło się na remisie i aż siedmiu żółtych kartkach – wszystkie trafiły na konta podopiecznych Walczaka; jeden z żółtych kartoników zamieniony został na  dyscyplinującą czerwień i Blonadasy przez chwilę musiał radzić sobie w dziesiątkę. Wynik spotkania ustalony został w efekcie serii rzutów karnych.

Powiedzieli po meczu:

Mateusz Walczak (Blondi Alexiopolis):

„Szkoda, że tak szybko odpadliśmy z play-offów. Niemniej wyjście z grupy udowadnia, że Blondasy to nie chłopcy do bicia, jak to wyglądało w pierwszym sezonie Ligi Królewskiej. Teraz wystarcza dobre ruchy transferowe i bardzo możliwe, ze w przyszłym sezonie możemy sie liczyć w grze o czołówkę:) Gratuluje trenerowi de Brolle’owi i życzę powodzenia w półfinale”.

Jacques de Brolle (Elsynor Athletic):

„Powinienem teraz zapewne podziękować rywalowi za walkę i sięgnąć po okazjonalną formułkę, w myśl której zwyciężył zespół piłkarsko lepszy. Możliwe, że tak właśnie było. Bardziej jednak prawdopodobne jest, że o korzystnym dla nas rezultacie zadecydowało po prostu właściwe ustawienie taktyczne zespołu – zachowawcze, wolne od szaleństw, elastycznie dostosowujące się do spodziewanych ruchów przeciwnika. W tym momencie mogę zdradzić, że najbardziej obawiałem się postawy naszego bramkarza, który w dniu meczu był zupełnie bez formy. Gdy Delille puścił gola już w pierwszej minucie, miałem prawo oczekiwać pogromu. Na szczęście zdołaliśmy doprowadzić do wyrównania. Rzuty karne to z kolei nasza specjalność. Przed nami spotkanie z Cracovią. To będzie już zupełnie inny mecz.”

• Młoty z Anheim – Green Teuton 2 : 0

Bratobójcze starcie dwóch znakomitych drużyn kierowanych przez profesjonalistów z Księstwa Sarmacji. Trenerzy Młotów (Vhris) i Teutonów (Kedar) to gracze odpowiednio nr 9 i 14 w narodowym rankingu Xpert Eleven. Crème de la crème w polskim środowisku X11 i zarazem koledzy z boisk Sarmackiej Ligi Piłkarskiej i silnej polskojęzycznej Ekstraklasy S.A. Jeśli w galaktyce rozgrywek wewnątrzmikronacyjnych postać Timiosa Kiechajasa można uchodzić za odpowiednik Jowisza, Vhris i Kedar są jej Saturnem i Uranem. Nic tedy dziwnego, że w trakcie środowego meczu na trybunach zasiadł komplet publiczności. Na tym etapie rozgrywek – wobec absencji wyeliminowanego Słoneczka – podopieczni Vhrisa to prawdopodobnie najlepszy zespół ligi.

Freddie McCormack (Młoty z Anheim): "Kto następny?"

W dwóch wcześniejszych – co prawda tylko towarzyskich – spotkaniach obu zespołów w Lidze Królewskiej, dwukrotnie górą były Młoty, które najwyraźniej mają jakiś patent na przyjezdnych z Teutonii. Również przed tym meczem w zgodnej opinii kibiców i komentatorów faworytem byli piłkarze z Anheim – zespół silniejszy na papierze, grający konsekwentnie ofensywny, otwarty futbol. Jeśli trener Młotów rozważa jakieś taktyczne opcje, to są to ustawienia 3-4-3 i 4-3-3. Przyglądając się wcześniejszym występom chłopaków z Anheim, trudno oprzeć się wrażeni, że słowo „defensywa” w słowniku ich menadżera po prostu nie występuje.  Nic bardziej błędnego – w meczu ćwierćfinałowym podopieczni Vhrisa wybiegli w klasycznym formacie 4-4-2, tym samym skutecznie neutralizując grę Teutonów.

Szkoleniowiec Teutonów ma prawo mówić o wielkim pechu. W trakcie spotkania jego podopieczni stworzyli o jedną sytuację strzelecką więcej niż rywale, dwukrotnie obijali poprzeczkę bramki niezawodnego Niezchela, krótką przed przerwą zdołali nawet umieścić piłkę w siatce Młotów, zdobywając gola, którego z sobie tylko znanych powodów sędzia Justin Thyme (S5, H7) nie uznał, ale po 95 minutach gry schodzili z boiska pokonani. W trakcie pomeczowej konferencji prasowej rozżalony trener Kedar rzucił w stronę zgromadzonych dziennikarzy: „Przegraliśmy z sędzią 0 : 2”. Przytomny Vhris szybko ripostował: „Teutoni może i przegrali z sędzią, ale my zdecydowanie wygraliśmy z Teutonami”.

Czy sędzia odebrał zwycięstwo podopiecznym Kedara? Arbiter Justin Thyme w Królestwie Teutonii golonki już nie kupi

Okazuje się zatem, że Młoty potrafią nie tylko szturmować bramkę przeciwnika, zostawiając na swojej połowie zaledwie trzech obrońców; przyciśnięte do muru, są w stanie rozegrać pełne spotkanie w poszanowaniu taktycznej dyscypliny, rozważnie i po – jak zwykle – skutecznie.  Tym razem kluczem do zwycięstwa okazała się postawa Frankiego McCormacka, który dwukrotnie podchodził do wykonania rzutu wolnego i dwukrotnie trafiał w dziesiątkę. W tym sezonie na koncie dwudziestoczteroletniego pomocnika znajdują się już cztery bramki.

W półfinale Młoty zmierzą się z Hermesem Surmą i będą w tym starciu faworytami.

Powiedzieli po meczu:

Kedar (Green Teuton):

„Przegraliśmy w sumie z sędzia, bo z samymi Młotami dalibyśmy sobie radę. Gratulujemy Anhaimczykom awansu i trzymamy za nich kciuki, toż to nasi przyjaciele. Pana Thyme zdecydowanie nie lubimy i radzimy mu by nigdy, przenigdy nie przyjeżdżał do Teutonii, a zwłaszcza do Margon bo nikt nie zapewni mu bezpieczeństwa.”

Vhris (Młoty z Anheim):

„Teutoni może i przegrali z sędzią, ale my zdecydowanie wygraliśmy z Teutonami. (…)  Co zaś do przegranej Teutonów – no cóż. Czas popracować na skutecznością. A skuteczne zablokowanie Borkvista (…) i wybranej taktyce 4-5-1 pozwoliło nam rozbijać ataki naszych przyjaciół zza miedzy. A jeśli do tego dodać jeszcze świetnie spisującego sie Nietzchela to mamy taki wynik jaki mamy. I fakt, ten gol powinien być uznany bo i sam mecz byłby ciekawszy gdybyście w pewnym momencie grali z remisem.”

OKS Hermes Surma (SUR) – Arona Shin Splints (DRE)

Royal Ekorre (DRE) – Cracovia Kraków (MAW)

Elsynor Athletic (DRE) – Blondi Alexiopolis (SCH)

Młoty z Anheim (SAR) – Green Teuton (SAR)

Ćwierćfinaliści – prezentacja sylwetek trenerów

Timoteos Stefanosigos (OKS Hermes Surma/Surmenia)

• Miejsce w rankingu polskim: 244  z 1981
• Kluby: 1 w lidze oficjalnej X11, 1 w lidze prywatnej
• Preferowane ustawienie: 4-4-2 (58%), 3-4-3 (10%), 5-4-1 (10%),  3-5-2 (5%)

Medgar de Rama (Arona Shin Splints/Dreamland)

• Miejsce w rankingu polskim: 183
• Kluby: 1 w lidze oficjalnej X11 (Xtreme League), 2 w lidze prywatnej
• Preferowane ustawienie: 4-5-1 (35%), 3-5-2, (30%), 3-4-3 (25%)

JKM Robert I (Royal Ekorre/Dreamland)

• Miejsce w rankingu polskim: 1612
• Kluby: 1 w lidze oficjalnej X11 (League of Champs) , 1 w lidze prywatnej
• Preferowane ustawienie: 4-4-2 (61%),  4-3-3 (27%)

Wiktor Marecki (Cracovia Kraków/Austro-Węgry)

• Miejsce w rankingu polskim: 353
• Kluby: 1 w lidze oficjalnej X11 (Hattrick League), 3 w ligach prywatnych
• Preferowane ustawienie: 3-5-2 (44%), 4-4-2 (38%)

Jacques de Brolle (Elsynor Athletic/Dreamland)

• Miejsce w rankingu polskim: 76
• Kluby: 1 w lidze oficjalnej X11 (Pro League), 5 w lidze prywatnej
• Administrator Ligi Światowej oraz Ligi Królewskiej
• Preferowane ustawienie: 4-5-1 (77%), 4-4-2 (11%), 5-4-1 (5%)

Mateusz Walczak (Blondi Alexiopolis/Scholandia)

• Miejsce w rankingu polskim: brak
• Kluby: 1 w lidze oficjalnej X11 (Xpert Ladies), 2 w lidze prywatnej
• Administrator Scholandzkiej Ligi Piłki Nożnej
• Preferowane ustawienie: 4-3-3 (47%), 4-4-2 (35%), 5-3-2 (12%)

Vhris (Młoty z Anheim/Sarmacja)

• Miejsce w rankingu polskim: 8
• Kluby: 1 w lidze oficjalnej X11 (Final League), 3 w lidze prywatnej
• Administrator Final League (liga oficjalna X11) i Sarmackiej Ligi Piłkarskiej
• Preferowane ustawienie: 3-4-3 (42%), 4-4-2 (33%), 4-3-3 (24%)

Kedar (Green Teuton/Sarmacja)

• Miejsce w rankingu polskim: 12
• Kluby: 1 w lidze oficjalnej X11 (Classic League), 3 w lidze prywatnej
• Preferowane ustawienie: 4-4-2 (73%), 3-5-2 (13%).

Wartość zespołów – porównanie ćwierćfinalistów:

1. Młoty z Anheim – 28 mln
2. Arona Shin Splints – 27, 3 mln
3. Green Teuton – 25, 7 mln
4. Cracovia Kraków – 24, 3 mln
5. OKS Hermes Surma -  19, 5 mln
6. Royal Ekorre  -  14, 6 mln
7. Elsynor Athletic – 14, 1 mln
8. Blondi Alexiopolis – 10, 9 mln

Malik-al-Mulk (CF Media Ghafur) miał ambitne plany, ale szybko został sprowadzony do pionu przez kolegów z grupy B. Kibice z Federacji Al Rajn są przekonani, że W przyszłym sezonie będzie lepiej

W fazie grupowej wzięło udział trzydziestu dwóch trenerów z  jedenastu mikronacji. W porównaniu z poprzednim sezonem grono uczestników rozgrywek LK poszerzone zostało o reprezentanta Federacji Al Rajn (CF Media Ghafur), zabrakło natomiast wykluczonego ze względu na niską aktywność przedstawiciela Triumwiratu Erboki.  Mimo najlepszych chęci i ambitnych zapowiedzi, trener rajńskiego klubu – Malik-al-Mulk – nie będzie mógł zaliczyć bieżącego sezonu do udanych.  Kierowana przez niego drużyna zdołała zaliczyć zaledwie jeden remis, pięciokrotnie zaś ulegała silniejszym rywalom.  Chciałoby się powiedzieć – taki już los debiutantów, którzy dołączają się do rywalizacji w trakcie trwania wyścigu. Oby kolejny sezon okazał się dla selekcjonera kadry Chattycji i Shanii bardziej pomyślny.

W trakcie fazy grupowej nie zabrakło niespodzianek. Poza zaskakującą zniżką formy sarmackiego Słoneczka, wydarzeniem zakończonej właśnie fazy grupowej była postawa debiutującego w rozgrywkach Gryfu Koppenberg. Rewelacyjnie spisujący się klub ze starego Dreamlandu walczył do końca – dość powiedzieć,  że szanse na wyjście z grupy stracił dopiero w ostatniej kolejce, w której uległ dużo silniejszym Młotom z Anheim. Znany z zamiłowania do militarnego żargonu i nieprzyzwoicie długich oświadczeń prasowych Paweł Erwin de Archien-Liberi - dreamlandzki trener – zaskarbił sobie sympatię ligowych szkoleniowców dystansem do samego siebie i specyficznym poczuciem humoru.  Do trenera Gryfu należy również palma pierwszeństwa pod względem liczby opublikowanych komunikatów. Trener de Archien-Liberi zwoływał konferencje prasowe aż jedenastokrotnie. Niewiele rzadziej – dziewięć razy – uczynił to szkoleniowiec Młotów z Anheim. Po zakończeniu rywalizacji grupowej dreamlandzki menadżer stwierdził:

Paweł Erwin de Archien-Liberi (Gryf Koppenberg) z lokalnym fanklubem. Na zdjęciu członkowie frakcji radykałów - Semper Fidelis - z odkrytej trybuny, tudzież lokalne czubki. Pośmiertne World Press Photo dla autora fotografii

„Fakt, że rywalizacja w grupie C była sportowa i pozbawiona wzajemnej nienawiści podkreśla to, iż po meczu menedżer Gryfu oddał na cześć zwycięzcy trzy ostrzegawcze strzały w tłum z czołgu, którym przybył na spotkanie oraz reakcja kibiców gospodarzy, którzy wyjątkowo nie rzucali granatami w sektor gości”.

Ku rozbawieniu ligowych trenerów swoje pięć minut miała pozbawiona opieki Perilajmia Sisin, której menadżer zapadł się pod ziemię jeszcze przed rozpoczęciem sezonu.  Wbrew słusznym oczekiwaniom grupowych rywali, surmeńscy piłkarze zdołali odnieść w dwa efektowne zwycięstwa i na półmetku rywalizacji w grupie C znaleźli się na szczycie tabeli. Analogiczna sytuacja miała miejsce w rozgrywkach Ligi Światowej, gdzie pozbawiona trenera kadra Cesarstwa Natanii – skądinąd bardzo silna – zdołała z rozpędu zainkasować dwa zwycięstwa, nim zdezorientowani rywali w kolejnych meczach wypracowali skuteczną kontrtaktykę. Kolejny dowód na potwierdzenie tezy, że liczby mają jednak znaczenie.  Trenerskie oko oczywiście tuczy, choć zdarza się i tak, jak w przypadku owej Perilajmi, która po zmianie menadżera i szyldu – już jako Viking Nordheim –  otrzymała swój przydział spóźnionych ciosów na odsłonięte podbrzusze. Ordnung muss sein!

Drugiego sezonu rozgrywek Ligi Królewskiej do udanych nie zaliczą kluby z Elderlandu. FC Elder, Sain Arras i Okoń Elder grały w kratkę, bez zaangażowania z poprzedniego sezonu, na ogół okupując dolne rejony tabeli.  Z kolei utalentowanemu trenerowi silnego FC Tirion najwyraźniej zabrakło konsekwencji – kilkunastodniowa absencja przekreśliła szanse na wyjście z grupy, choć w innych okolicznościach  zespół Simona McMelkora byłby zdolny sięgnąć po najwyższe laury. Skończyło się na spóźnionym finiszu i czterech zwycięstwach.  Szkoda.

Zdecydowanie na plus wypada natomiast ocenić postawę jedynego reprezentanta piłki scholandzkiej. Blondi Alexiopolis wygrało rywalizację w grupie F, krzyżując ambitne plany szkoleniowca dreamlandzkiej Victorii Satrina. Wszystko wskazuje na to, że Mateusz Walczak ponownie wrócił do gry.  W najbliższą niedzielę kierowana przez niego kadra Królestwa Scholandii w finale Pucharu Interkonytnentalnego zmierzy się z reprezentacją Federacji Al Rajn.

"Chłopaki, nie odpuszczajcie!". Po obiecującym pierwszym sezonie z surmeńskich i elderlandzkich trenerów nieco zeszło powietrze

W gronie ćwierćfinalistów znalazł się zespół solidnie grającego Royal Ekorre z Dreamlandu. Co ciekawe – jest to jedyny zwycięzca rywalizacji grupowej, który fazę pucharową rozpoczyna z ujemnym bilansem bramkowym. W sześciu meczach Królewscy zdobyli dziewięć goli, stracili zaś jedenaście.

Królem strzelców fazy grupowej został Jonathan Flint (Arona Shin Plints) z dziesięcioma trafieniami na koncie. Do elitarnego grona piłkarzy najczęściej wybieranych do jedenastki kolejki trafiło po trzech przedstawicieli zespołów Green Teuton, Młoty z Anheim i Arona Shin Splints. Zespołem grającym najbardziej brutalnie okazał się natański Imperator Przystań, który w niechlubnej klasyfikacji nieznacznie wyprzedził Khatangę Jastrzębiec (RSIT) i Cracovię Kraków (MAW). Liderem rankingu fair play po rundzie grupowej jest jastrzębska Natanga (RSIT).  Wiceliderami – Elsynor Athletic (DRE) i Saint Arras (ELD).

Szkoleniowcy wyróżnieni tytułem „trenera kolejki”:

• Grupa A: Wiktor Marecki (6);
• Grupa B: Einar Olavsen (4); Mateusz Kozłowski (2);
• Grupa C: Paweł Erwin de  Archien-Liberi (4); Aleksandros apo Vu (1), Jacek do Nascimento (1);
• Grupa D: Kedar (4), Paulos Petrosigos (2);
• Grupa E: Jacques de Brolle (3), Timios Kiechajas (3);
• Grupa F: Paul von Panevnick (5), Mateusz Walczak (1);
• Grupa G: Medgar de Rama (4), Cyber Smith (2);
• Grupa H: Timoteos Stefanosigos (3), Bartosz Mackiewicz (3)

Najlepsi trenerzy Ligi Królewskiej po fazie grupowej – TOP 10*:

1. Timios Kiechajas   (Słoneczko Playa)
2. Wiktor Marecki    (Cracovia Kraków)
3. Medgar de Rama  (Arona Shins Splints)
4. Vhris  (Młoty z Anheim)
5. Kedar  (Green  Teuton)
6. Jacques de Brolle  (Elsynor Athletic)
7. JKM Einar Olavsen   (KSK Siglivsborg)
8. Mateusz Kozłowski (Natanga Jastrzębiec)
9. Paul von Panevnick (MKS Victoria Satrina)
10. Cyber Smith (Ajax Nowy Amsterdam)

* Zestawienie uwzględnia punkty zdobyte we wszystkich dotychczasowych spotkaniach Ligi Królewskiej – w tym te z pierwszego sezonu.

Opublikowane oświadczenia prasowe – porównanie grup:

• Grupa A: 8 (Cracovia Kraków – 7, Imperator Przystań – 1);
• Grupa B: 1 (CF Media Ghafur – 1);
• Grupa C:  21 (Gryf Koppenberg – 12, Młoty z Anheim – 9);
• Grupa D: 10 (Green Teuton – 8, FC Tirion – 2);
• Grupa E: 8 (Słoneczko Playa – 4,  Sparta Praga – 3, Elsynor Athletic – 1);
• Grupa F: 8 (MKS Victoria Satrina – 5; Blondi Alexiopolis – 3);
• Grupa G: 5 (Arona Shin Splints – 4, Ajax Nowy Amsterdam – 1);
• Grupa H: 2 (OKS Hermes Surma – 2).

Królowie, książęta krwi, szefowie rządów, szeregowi obywatele - fani futbolu. W dobie postpolityki to i owo przestaje mieć znaczenie

Ruszył oficjalny nabór zgłoszeń do udziału w drugim sezonie rozgrywek Ligi Królewskiej. Rekrutacja zakończy się w przyszły czwartek – 30 września. Następnego dnia odbędzie się losowanie grup.

Do rozgrywek LK przystąpić może każdy zespół z obszaru polskich mikronacji. Jeden człon nazwy klubu powinien nawiązywać do geografii kraju pochodzenia trenera.

Rywalizacja w lidze oparta jest na modelu kilku (obecnie sześciu) równoległych grup.  Mecze odbywają się dwa razy w tygodniu. Dynamiczny i intensywny sezon kończy się fazą play-off, w której bierze udział osiem najlepszych zespołów etapu grupowego.  Cały cykl zamyka się w okresie 45 dni.

W chwili obecnej wśród blisko czterdziestu uczestników ligi znajdziemy przedstawicieli trzynastu państw wirtualnych – m. in. Scholandii, Sarmacji, Dreamlandu, Austro-Węgier, Elderlandu, Nordii i Surmenii. W szeregach ligi powitaliśmy monarchów, premierów, ministrów i szeregowych obywateli. Wszystkich łączy jedno: miłość do futbolu. Poczynając od nowego sezonu w  gronie ligowych trenerów znajdzie się również pierwszy przedstawiciel Federacji Al Rajn.

ID Ligi Królewskiej w systemie Xpert Eleven: 248703

Rekrutacja do nowego sezonu: 23 – 30 września

Losowanie grup: 1 października

• Letkowski 45’ -  Galov 74’,  Płochowicz 91’ (samobójcza)
• Posiadanie: 48% – 52%, szanse: 3 – 7

Słoneczko Playa zgarnia całą pulę. Czas na wielkie fetowanie!

W rześki środowy wieczór pełni wiary we własne siły piłkarze Cracovii Kraków zmierzyli się z niepokonanym dotąd zespołem sarmackiego Słoneczka.  Konsekwentnie ofensywny styl gry,  litania efektownych zwycięstw i globalna wartość wyjściowej jedenastki (o blisko 5 mln wyższa, niż rywala) sugerowały, iż rozsądniej będzie postawić pieniądze na krakowian. W tym starciu Timios Kiechajas, trener sarmackiego klubu, nie posiadał zbyt wielu asów. Poza jednym – kilkuletnim doświadczeniem.

Po wyrównanym boju – z lekkim wskazaniem na chłopaków Wiktora Mareckiego – puchar i tytuł mistrzowski pierwszej edycji Liigi Królewskiej powędrował do Sarmacji. Gdy jednak na stadionowym zegarze wybiła 90. minuta gry, w meczu o miano najlepszego szkoleniowca ligi utrzymywał się obiecujący remis 1 : 1. Gdy zmarznięci kibice obu drużyn zaczęli przykrywać zesztywniałe kolana ciepłymi kocami i układać w myślach krzepiące scenariusze prawdopodobnej dogrywki, Cyprian Płochowicz, 21-letni pomocnik Cracovii, niefortunnym strzałem umieścił futbolówkę we własnej bramce.  Ryknęły trybuny. Nie wiadomo, kto krzyczał głośniej – czy piejący z radości sympatycy Słoneczka, czy wyjący z bólu fani „Pasów”.

I kto tu rządzi? Timios Kiechajas rozdaje karty w mikronacyjnym futbolu i raczej nie myśli o emeryturze

W momencie inauguracji rozgrywek Ligi Królewskiej żaden z klubów, które znalazły się w wielkim finale, nie był wymieniany w grupie murowanych faworytów do zwycięstwa w całej edycji.  Czysto teoretycznie w lepszej sytuacji na starcie znaleźli się podopieczni Wiktora Mareckiego. W wyniku losowania zespołów trener Cracovii otrzymał piłkarzy na pierwszy rzut oka najsolidniejszych – przynajmniej na papierze, ale w pierwszych tygodniach od wyklucia z jaja różnice między poszczególnymi ligowcami z natury rzeczy są zaniedbywalnie małe i to, co pod matematyczną lupą silnika X11 wydaje się zrazu groźnym drapieżnikiem, w istocie często okazuje się niepoważnym insektem. Kluczem do sukcesu jest trener, reszta to dekoracje.  Szczęścia w losowaniu nie miał natomiast szkoleniowiec drugiego finalisty. Powiedzmy sobie szczerze – Timios Kiechajas otrzymał same farfocle. W momencie rozpoczęcia rozgrywek Słoneczko Playa nie znalazło się nawet w pierwszej dwudziestce zespołów Ligi.

Nie mijał się z prawdą, gdy w trakcie ostatniej w tym sezonie konferencji prasowej wyznał dziennikarzom:  „Gdy przejmowałem tę drużynę [bez kokieterii mówię] naprawdę sądziłem, ze wyjście z grupy będzie cudem, dysproporcje w składach były i są wielkie, sezon wyczerpujący, do tego doszły średnio udane transfery. Dzisiaj zdobyliśmy mistrzostwo, nie chcę  poddawać w wątpliwości zdolności trenerskich naszych rywali, ale naprawdę mięliśmy furę szczęścia”.

Trener Timios Kiechajas po raz kolejny udowodnił swój kunszt. Po sierpniowym triumfie na mundialu w RSiT, zwycięstwie w rozgrywkach Sarmackiej Ligi Piłkarskiej i niemal pewnym triumfie w lidze wandejskiej,  sarmacki szkoleniowiec może z czystym sumieniem spocząć na laurach. Na to właśnie liczą ligowi rywale „rzeźnika z Tropicany” .

Młoty z Anheim – Słoneczko Playa 0 : 1

• posiadanie 48% – 52%, szanse 4 – 5

Tym razem wystarczył jeden gol. W 92. minucie Klaudin Prijic pogrążył w smutku kibiców z Anheim

Naprzeciwko siebie stanęło dwóch doświadczonych profesjonalistów, który wiedzą, za jaką wajchę pociągnąć, by w krytycznym momencie osiągnąć pożądany efekt.  Szkoda, że nie istnieje rodzima redakcja magazynu „Xpert Daily”, choć od lat walczy o to polskie środowisko X11. Mecze z udziałem trenerów z absolutnego szczytu narodowego rankingu Xpert Eleven powinny być na bieżące ewidencjonowane – choćby jako wyborny materiał instruktażowy. W tym wewnątrzsarmackim, wyrównanym, obustronnie wyniszczającym i – co tu dużo mówić – subtelnie nużącym dla postronnych obserwatorów starciu,  minimalnie lepsi okazali się piłkarze ostrożnie grającego Słoneczka, którzy gola na wagę przepustki do wielkiego finału zdobyli w doliczonym czasie gry.

Trener Timios Kiechajas po meczu: „No dobra, skoro już jesteśmy tak blisko, to nie mogę powiedzieć, ze nie chcemy LK wygrać. Chcemy i wygramy. A na pewno jesteśmy w stanie to zrobić”.

Arona Shin Splints – Cracovia Kraków 1 : 1  (k. 4 : 5)

• posiadanie 49% – 51%, szanse 5 – 3

Pasy górą! Radość dla krakowian, gorycz porażki dla sympatyków dreamlandzkiej Arony

Wspólnym mianownikiem trenerów Medgara de Ramy i Wiktora Mareckiego jest przywiązanie do otwartego, ultra ofensywnego futbolu.  Łączny dorobek bramkowy obu zespołów wynosi siedemdziesiąt trzy zdobyte na rywalach gole – blisko 3,5 na mecz.  Szkoleniowiec dreamlandzkiego zespołu szybko przekonał się do ustawienia 3-5-2, które stało się firmową wizytówką Splintsów. Menadżer krakowian preferuje natomiast klasyczne 4-4-2, ustawienie daleko mniej jednoznaczne w ocenie, choć – jak się okazuje – równie skuteczne, jeśli tylko odpowiednio je wkomponować w szerszy kontekst taktycznych decyzji.

Tym razem trzeba było dogrywki i serii rzutów karnych, by wyłonić lepiej tego dnia dysponowany zespół.  Nadzieje dreamlandzkich kibiców pogrzebał krakowski bramkarz Damian Jedliński, który sparował strzał Duncana Smalla. Tej nocy piłkarz Arony zapewne nie przespał.

Wielki mecz klubu z Monarchii Austro-Węgier, wielki triumf naddunajskiej piłki.

22 września 2010 r., godz. 19.30

Finał Ligi Królewskiej

Cracovia Kraków (A-W)  -   Słoneczko Playa (SAR)

Sędzia: Manuel Ficuz (S2, H8)

Sir Intentionally Leftblank (2006-2010) w pożegnalnym komunikacie: "Być może pewnego dnia powrócę - tak jak kiedyś zrobili to Robin Hood i Jezus Chrystus. Ale raczej niezbyt szybko".

Najpierw plotka, później oficjalny komunikat. Przez kilka kolejnych dni była to najczęściej komentowana na wewnętrznych forach Xpert Eleven wiadomość. Krótko po zakończeniu ligowego sezonu w Ultimate League, po czterech latach wspólnej zabawy, ze środowiskiem internetowych menadżerów pożegnał się Sir Intentionally Leftblank, holenderski trener-legenda, genialny strateg i teoretyk zrównoważonej budowy drużyny, twórca potęgi zespołu Amsterdam Brutez, ale przede wszystkim – autor znanego chyba wszystkim użytkownikom X11 kilkudziesięciostronicowego podręcznika do taktyki, który od ponad dwóch lat stanowi główne źródło informacji na temat mechanizmu tej wielowymiarowej (?) gry.

Sir Intentionally Leftblank – lub, jak nazywali go znajomi, Sir Nelly – to obecnie czterdziestoczteroletni ojciec dwójki małych dzieci, oddany mąż, holenderski patriota, zagorzały kibic Ajaxu Amsterdam i konsekwentny miłośnik piwa Heineken. Jak pewnie większość Holendrów – mocno kopnięty, czego zresztą nigdy nie ukrywał. Jego publiczne wypowiedzi i oświadczenia prasowe – których swego czasu produkował w ilościach iście przemysłowych – to fantastyczna erupcja egocentryzmu, mitomanii i specyficznego poczucia humoru, które zjednało mu sympatię tysięcy użytkowników. Jego wywiady, w których prezentował się jako „pierdyliarder i właściciel Niemiec”, stanowią ozdobę archiwów „Xpert Daily”. Do legendy przeszło jego klubowe zawołanie, podchwycone przez innych holenderskich szkoleniowców: „Say it loud, I’m brute and proud” (nawiązanie do znanej piosenki czarnoskórego Jamesa Browna, który w 1969 r.  śpiewał: „Say it loud, I’m black and proud”).

Chcesz uzyskać status nieśmiertelnego trenera? Przeczytaj ten katechizm - radzi nam Sir Nelly

To wszystko jednak piramidalne bzdury. W ciągu czterech lat Sir Nelly jako trener nie osiągnął właściwie nic – nie zdołał nawet przebić się do najwyższej klasy rozgrywkowej własnej ligi, nawet niespecjalnie się w tym celu wysilał.  Jak sam tłumaczy – wolał budować, niż wygrywać. Związał się z jednym klubem, któremu pozostał wierny do końca. Tym, czym jednak zapisał się w annałach X11, jest wspomniany podręcznik. Opus magnum Holendra – „The Art of Xperteleven, Or How To Be An Immortal Online Football Coach” – to dzieło, które nie ma sobie równych. Anegdota głosi, że nawet Iwe (szwedzki programista i twórca X11) dowiedział się z niej czegoś na temat gry. W przewodniku znajdziemy dosłownie wszystko i jeszcze trochę. Całość zaserwowana z iście matematyczną precyzją.

Sir Nelly odchodzi. Dlaczego? „Mam cudowną żonę, piękną córeczkę Brittę i uroczego dzidziusia Jeppe. Zgadza się – wybór pomiędzy nowym wyzwaniem w lidze, a pocałunkiem mojej kobiety czy uzmysłowieniem własnym dzieciom tego, jak piękny jest świat, był wyborem trudnym, ale jestem przekonany, że znajdziecie kogoś na moje miejsce. Lekcja życia: pocałunki są ważniejsze od kliknięć myszką”.

Link do legendarnego podręcznika: www.freewebs.com/leftblank/xpert11guideIV.pdf

Jesień, jesień – jak sobie z nią poradzić?

Podczas gdy większość aktywnych menadżerów solidarnie wymierza sobie ciosy w ramach pierwszej edycji Ligi Królewskiej i ustala porządek dziobania w mikronacyjnej galaktyce,  krajowe systemy ligowe dostarczają nam wszystkich wzruszeń dodatkowych, ale i z natury rzeczy niezastępowalnych. Ligi narodowe – przytulne, sielskie, kameralne, przaśne i własne. Nic tak nie poprawia nastroju, jak zwycięstwo odniesione nad własnym królem, księciem, premierem, ministrem, namiestnikiem. W ostatnich dniach i tygodniach dobiegły końca rozgrywki w Sarmacji, Scholandii i Al Rajn. Za chwilę finiszować będą piłkarze w Wandystanie. Czas na małe podsumowanie.

SARMACJA

• Sarmacka Liga Piłkarska: 30 klubów– 3 dywizje po 10 klubów
• Długość sezonu: 4 miesiące, 18 kolejek

18 września rozegrano ostatnią kolejkę 11 sezonu Sarmackiej Ligi Piłkarskiej – bezdyskusyjnie najmocniejszej ligi krajowej, bo też i legitymującej się najdłuższym stażem. Trzydzieści zespołów zgrupowanych w trzech hierarchicznych dywizjach – a zatem podobnie, jak w Federacji Al Rajn. Wśród trenerów SLP znajdziemy takie tuzy, jak Kedar, Vhris, Żółtowski, Kiechajas czy Mackiewicz.

Świeżo wyłonionym zwycięzcą najwyższej klasy rozgrywkowej i zarazem najlepszym klubem całej SLP jest klub RVT Hrabia Ruhnhoff.  Zgadza się – zespół Timiosa Kiechajasa, triumfatora ostatniego mundialu i finalisty obecnej edycji Ligi Królewskiej.  Jest to zarazem czwarty tytuł mistrzowski Hrabiów, wywalczony po czterech sezonach dominacji YK Sloników Sodomia, które tym razem uplasowały się na drugim miejscu. W walce o złoto liczyły się w zasadzie jedynie te dwa zespoły, które  zdominowały ligę  – rywalizacja z pozostałymi zespołami Ekstraklasy zastępowała ich trenerom kosztowne treningi formy. Z kolei Puchar SLP jeszcze w sierpniu powędrował do gabloty klubu SKS Podleszcz, zespołu Bartosza Mackiewicza, który po emocjonującym dwumeczu pokonał FC Czarnolas (2 : 0 i 3 : 4).

• Mistrz: RVT Hrabia Ruhnhoff (Timios Kiechajas)
• Zdobywca Pucharu: SKS Podleszcz (Bartosz Mackiewicz)
• Tabela wszechczasów: 1. RVT Hrabia Ruhnhoff (198 gier/385 punktów); 2. FKK Rantiochskie Krasnoludy (198/366); 3. YK Sloniki Sodomia (136/270)

SCHOLANDIA

• Scholandzka Liga Piłki Nożnej: 12 klubów – 2 dywizje po 6 klubów
• Długość sezonu: dwa miesiące, 10 kolejek

12 września poznaliśmy zwycięzcę 9 sezonu Scholandzkiej Ligi Piłki Nożnej.  Został nim  kierowany osobiście przez JKM Piotra Abogarda zespół Scholopolis Kings, dla którego jest to pierwszy tytuł mistrzowski. W zakończonym właśnie sezonie drużyna scholandzkiego monarchy zgarnęła dublet – po raz drugi z rzędu sięgnęła bowiem po krajowy puchar. W finałowym dwumeczu gładko rozprawili się z drugoligowym AuS Football Team (2 : 0 i 4 : 1), które na pocieszenie musi zadowolić się tytułem najlepszego klubu z zaplecza ekstraklasy.

Wiceliderem końcowej tabeli – po raz trzeci z rzędu! – został Blondi Team.  Klub Mateusza Walczaka, trenera kadry narodowej, nie miał szczęścia – do upragnionego tytułu popularnym Blondasom zabrakło dokładnie jednego punktu. Zadecydowała porażka poniesiona w pierwszej fazie sezonu właśnie z zespołem Scholopolis Kings. Do niższej klasy rozgrywkowej na własne życzenie spadł Sky Elfidias – obrońca mistrzowskiego tytułu.

O scholandzkiej lidze piłkarskiej pisaliśmy w lipcu – jeszcze przed inauguracją sezonu. Od tamtego czasu niewiele się zmieniło. SLPN należy do kameralnych systemów ligowych.  Pressroom świeci pustkami, jedynie Mateusz Walczak (administrator) stara się animować wewnętrzne życie ligi.  W ciągu dwóch miesięcy trener Blondi Team opublikował blisko 20 oświadczeń prasowych.  Sytuację ratuje aktywność na krajowej liście dyskusyjnej, czy  relacje powiązanej z zespołem Aus Football Team  agencji prasowej APSik,  gdzie od czasu do czasu można było przeczytać coś na temat rozgrywek piłkarskich.

Kolejny sezon ruszy prawdopodobnie w październiku.

• Mistrz: Scholopolis Kings (JKM Piotr Abogard)
• Zdobywca pucharu: Scholopolis Kings
• Tabela wszechczasów: 1. Blondi Team (158 gier/297 punktów); 2. InterStalMet Rangers (146/273); 3. AuS Football Team (148/266)

FEDERACJA AL RAJN

• SAR Camel League: 30 klubów – 3 dywizje po 10 klubów
• Długość sezonu: cztery miesiące, 18 kolejek

Zwycięzcą sezonu dziesiątego – zakończonego trzy dni przed końcem sierpnia – okazał się zespół Media Ghafur. Drużyna Malika-al-Mulka, selekcjonera narodowej kadry Zjednoczonych Emiratów Chattycji i Shanii, sięgnęła po mistrzowski tytuł po raz pierwszy w historii.  Co ciekawe, klub Media Ghafur przystąpił do rywalizacji o najwyższe laury w SAR Camel League jako beniaminek.  Emocjonująca walka o ligowy prymat trwała niemal do ostatniej chwili – w wyścigu o złoto poza teamem z Ghafuru tradycyjnie liczył się kierowany przez Sułtana Osamę bin Ramzaniego zespół Al Fations Awa, które po porażce w bezpośrednim starciu nieco jednak spuściło z tonu. Ostatecznie wicemistrzem Federacji została Cnota Al Mana, na trzecim zaś miejscu uplasował się rewelacyjny beniaminek Rajn Isu.

Jeszcze w lipcu okazały Puchar Federacji powędrował do drugoligowego Buszmena Alana-Sabaki, który po wyrównanym dwumeczu odprawił z kwitkiem faworyzowany zespół Dżannah Al Muhar (2:2 i 3:2).

• Mistrz: Media Ghafur (Malik-al-Mulk)
• Zdobywca pucharu: Buszmen Alana-Sabaki (Martin Ngozi)
• Tabela wszechczasów: 1. Al Fations Awa (132 mecze/271 punktów); 2. Yslamic Jiduf (132/215); 3. Wezyr Al Ri (122/191).

MANDRAGORAT WANDYSTANU

• Wandejska Liga Piłkarska: 10 klubów – 1 dywizja
• Długość sezonu: cztery miesiące, 18 kolejek

Na trzy kolejki przed końcem siódmego sezonu tabelę otwierają Kumkwaty Wałbrzych – kolejny zespół prowadzony przez pomnikowego Timiosa Kiechajasa.  Co prawda do mety zostało jeszcze kilka metrów, ale trener wałbrzyskiego zespołu już odtrąbił końcowe zwycięstwo: „Można już gratulować”, zakomunikował przed miesiącem. Wandejska Liga Piłkarska – niegdyś tętniąca życiem,  atrakcyjna, napędzana energią trenerów z kilku mikronacji –  przypomina dziś smutny skansen i przydrożny motel dla zombie. Połowa jej uczestników to boty – zespoły prowadzone przez komputer. Nic tedy dziwnego, że ligowy pressroom świeci pustkami. Po sierpniowym zwycięstwie nad Gorzelnianymi Miltona – jednymi z ostatnich Mohikanów tej ligi – Kiechajas mógł z czystym sumieniem ogłosić: „To był ostatni mecz, w którym mogło się nam cokolwiek stać. Nic się nie stało, (…) obroniliśmy tytuł”.

Co będzie dalej z WLP? Wobec braku wyzwań swoją rezygnację już zapowiedział Kiechajas. Honoru wandejskiej piłki bronić będą osamotnieni Gorzelniani Miltona, którym przyjdzie się mierzyć z kierowaną przez Natańczyka Mike’a von Laue zespołem Red Star Winnica oraz z Genosse No Passaran Leszka Żółtowskiego. „Titanic” idzie na dno, zaś pokładowa orkiestra traci swego najlepszego skrzypka.

DREAMLAND/ELDERLAND/ERBOKA/AUSTRO-WĘGRY

• Otwarta Liga Piłkarska: 15 klubów – 1 dywizja
• Długość sezonu: siedem miesięcy, 30 kolejek

Otwarta Liga Piłkarska znajduje się dokładnie na półmetku sezonu. Przed ligowcami z czterech mikronacji dokładnie trzy miesiące (14 kolejek) szarpaniny, której finał jeszcze długo nie będzie jasny. W kolejce po tytuł mistrzowski ustawiły się zespoły z Dreamlandu: RGM Satrina (Paul von Panevnick), Elsynor Republicans (Jacques de Brolle), Rodo Gunners (Martin van Buuren), Temeria Satrina (Tomas de Makan) oraz erbokańska FC Temida (Albon).  Reszta powoli traci dystans do czołówki, ale nie zamierza składać broni. Z pewnością nie odpuści Wiktor Marecki – objawienie rozgrywek Ligi Królewskiej. Kierowana przez niego Cracovia Kraków przedarła się właśnie do finału Pucharu OLP, gdzie już w najbliższą środę zmierzy się z Republikanami. Ambicji nie można również odmówić Elderlandczykom – nazwiska Simona McMelkora czy Jacka do Nascimento gwarantują odpowiednią jakość emocji, nie zapominając oczywiście o oddanym sprawie Aleksandrze Wnuczowskim, którego Okoń Elder odrabia straty i powoli pnie się w górę ligowej tabeli.

Nieprzyzwoicie długi sezon rządzi się swoimi prawami. Mniej cierpliwi trenerzy wykruszają się po drodze, na ich miejsce pojawiają się kolejni. Czujność administratora, który już zapowiedział kolejne czystki, gwarantuje uczestnikom OLP emocje do ostatniej kolejki.

Jeśli nie futbol, to co?

Mateusz Borek, który na co dzień komentuje piłkę nożną na antenie Polsatu, od czasu do czasu obsługuje podejrzane imprezy w rodzaju Konfrontacji Sztuk Walki, gdzie istoty spod znaku Mariusza Pudzianowskiego za ciężkie pieniądze zadają kłam teorii Darwina – wpychają sobie nawzajem głowy do odbytów i zdzierają skórę z twarzoczaszki. Gdy zgromadzona w hangarze tłuszcza wyje i cmoka z zachwytu po problematycznym triumfie jednego z napuchniętych potworów, mniej zaangażowany widz wyłącza fonię, otwiera drugie piwo i przemawia do gasnącego z każdym kolejnym kwadransem komentatora w te słowa: „Futbol to jednak zajęcie dla dżentelmenów”.

Po miesiącu zmagań w ramach fazy grupowej osiem bezdyskusyjnie najlepszych zespołów bieżącej edycji Ligi Królewskiej przystąpiło do definiowania aktualnego układu sił w świecie mikronacyjnej piłki klubowej.  W finałowej ósemce znalazło się miejsce dla czteroosobowej grupy „profesorów” z Sarmacji, którzy w ciągu zaledwie kilku tygodni dosłownie zmasakrowali swoich przeciwników. Wypada założyć, że gdy dobiegła do końca rywalizacja w grupach zdominowanych przez Sarmatów, żaden z pozostałych trenerów nie odczuwał niedosytu – każdy otrzymał swoją porcję otrzeźwiających ciosów na wątrobę. Takoż i kibice zdemolowanych klubów. „Z nerwów wymiotowałem całą noc” – powiedział nam zdruzgotany sympatyk dreamlandzkiego Royal Ekorre po dwumeczu z Młotami z Anheim.   „Bogu dzięki, to już koniec” – podsumował. Skład finałowej ósemki uzupełniły dwa kluby z Królestwa Dreamlandu oraz po jednym z Monarchii Austro-Węgier  i Rzeczpospolitej Sclavinii i Trizondalu.

Wśród faworytów pierwszej edycji rozgrywek wymienia się przede wszystkim Młoty z Anheim i Słoneczko Playa. Trenerzy obu zespołów zajmują obecnie odpowiednio piąte i trzecie miejsce w narodowym rankingu Xpert Eleven.  Los skojarzył obu sarmackich szkoleniowców już na etapie starcia półfinałowego.

Reformatika Czekany –  Cracovia Kraków  1 : 3

Reformatika Czekany – wicelider grupy E -  zmierzyła się z rewelacyjnie grającą Cracovią, która pod wodzą Wiktora Mareckiego szturmem wdarła się na salony Ligi Królewskiej. „Ta sama” Cracovia pod wodzą szkoleniowca z Monarchii Austro-Węgier trafiła właśnie do finału Pucharu Otwartej Ligi Piłkarskiej, co jasno dowodzi prostej prawdy, że mamy do czynienia ze szkoleniowcem znającym się na rzeczy. Wszystko wskazuje na to,  że bez względu na dalsze losy krakowian w Lidze Królewskiej na naszych oczach wyrasta nam nowa siła klubowej piłki mikronacyjnej.  Na ławce trenerskiej Reformatiki zasiadł z kolei Bartosz Mackiewicz (55. miejsce w rankingu narodowym),  trener z kilkuletnim stażem i kilkoma istotnymi osiągnięciami na koncie,  w tym z Pucharem Sarmackiej Ligi Piłkarskiej, jaki  kierowany przez niego SKS Podleszcz zdołał wywalczyć w pierwszej połowie sierpnia. Kibice obu drużyn mieli zatem prawo spodziewać się wszystkiego, tylko nie szkolnych błędów w sztuce trenerskiej.

Reformatika Czekany - Cracovia Kraków 1 : 3. Mecz godny przyszłych mistrzów

Wydaje się, że porażka Reformatiki w starciu z rozpędzoną Cracovią była do przewidzenia. Sygnałem ostrzegawczym okazała się wpadka podopiecznych Bartosza Mackiewicza w ostatniej kolejce fazy grupowej. Takie potknięcia zwykle rozstrajają zespół, który potrzebuje dłuższej chwili, by ponownie nabrać rozpędu. Swój drugi mecz w barwach Reformatiki rozegrał utalentowany bramkarz Samsudin Gondrong. W perspektywie kolejnej edycji rozgrywek to poważne wzmocnienie zespołu Mackiewicza, ale na tym etapie aklimatyzacji to wciąż ciało obce w organizmie drużyny.

A jednak do przerwy to Reformatika wybiła się na jednobramkowe prowadzenie. Grająca w ustawieniu 4-4-2 drużyna Bartosza Mackiewicza grała mądrze, skutecznie neutralizując krakowian daleko przed linią własnego pola karnego. Dość powiedzieć, że do 51. minuty rywal nie zdołał oddać na bramkę Gondronga nawet jednego strzału. To była jednak cisza przed burzą. W ciągu zaledwie dwudziestu kolejnych minut krakowianie odrobili straty i trzykrotnie doprowadzali kibiców Reformatiki do płaczu.

Arona Shin Splints – Natanga Jastrzębiec  3 : 1

Michael Wynne - MVP i lider klasyfikacji strzeleckiej po fazie grupowej. Chłopak z sąsiedztwa, ale ze strzałem, który łamie żebra. Jak sam mówi: "Nie mam czasu na dziewczyny i mocne narkotyki. To wszystko osłabia charakter i niepotrzebnie zakwasza mięśnie. Wolę Playstation i grę na akordeonie". Ulubieniec gospodyń z hrabstwa Yorkshire

Dreamlandzka Arona to najbardziej skuteczny zespół tej edycji Ligi Królewskiej. Trzydzieści trzy bramki zdobyte w starciach z rywalami z grupy C  to wynik, do którego żaden z pozostałych zespołów ligi nawet się nie zbliżył (piłkarze MKS Victorii Satrina trafiali dotąd dwadzieścia sześć razy, ale tego wyniku już nie poprawią).  Do trenera Medgara de Ramy los uśmiechał już na starcie – w momencie przydziału drużyny ustawił się we właściwym miejscy właściwej kolejki. W składzie dreamlandzkiego klubu znaleźli się m.in. Michael Wynne (MVP i lider klasyfikacji strzeleckiej Ligi Królewskiej), Kelvin Porth i Eddie Beckford – zawodnicy z pierwszej piątki najlepszych piłkarzy ligi. Takiej formacji pomocy nie znajdziemy w żadnym innym klubie Ligi. Jeśli dołożyć do tego śmiałe, ultraofensywne ustawienie zespołu (3-5-2) i iście amerykańska wiara w sukces sportowców z Krainy Marzeń, otrzymamy mieszankę wybuchową. Nic zatem dziwnego, że w dniu meczu trener de Rama stanął przed własnym odbiciem w lustrze i mógł śmiało powiedzieć: „Będzie świetnie!”.

W starciu ćwierćfinałowym oba zespoły postawiły na ofensywę. Jeśli trenerzy sięgają po formułę „gaz do dechy, włącz wycieraczki i niech się dzieje wola boska”, kibice na ogół nie mają powodów, by narzekać na brak emocji;  bywa i tak, że przydatne okazują się środki uspokajające. Tym razem po nerwosol sięgnął zapewne sam Marcin Kozłowski. Szkoleniowiec niepokonanej dotąd Natangi dał się podejść swojemu koledze z Dreamlandu. De Rama przewidział ustawienie grającego zachowawczo zespołu z Jastrzębca i zneutralizował jej głównego rozgrywającego. Dołożył do tego kilka groszy na premie dla piłkarzy i otrzymał przepustkę do grona czterech najlepszych zespołów Ligi Królewskiej.

Słoneczko Playa – Green Teuton     3 : 1

Słoneczko Playa - Green Teuton 3 : 1. Piłkarze Kedara inaczej wyobrażali sobie przebieg środowego ćwierćfinału. To jednak wciąż jeden z najlepszych zespołów ligi. Kolejny sezon może należeć właśnie do Teutonów

Mecz z gatunku przedwczesnych finałów. Z grubsza wyglądało to tak: pełni złych przeczuć piłkarze zespołu Green Teuton wyszli na murawę i nie zdążyło im jeszcze zejść przedmeczowe napięcie z okolic pachwiny, gdy niespodziewanie zainkasowali dwa gole, kończąc tym samym miesięczną przygodę na arenach Ligi Królewskiej. W szóstej minucie podopieczni Kedara przegrywali już bowiem 0 : 2 i bez wyrzutów sumienia mogli oddać się przemyśleniom na tematy pozasportowe. Ogółem stracili trzy bramki – dokładnie tyle, ile w trakcie całej rywalizacji grupowej, gdy łamali kości i odbijali nerki swoim rywalom.  Nokaut, twarde lądowanie, powrót na ziemię – to mógłby być wspólny mianownik pomeczowych wypowiedzi piłkarzy z Teutonii.

Timios Kiechajas raz jeszcze pokonuje dobrze mu znaną drogę po złoto. Robi swoje -  bez zbędnego prężenia mięśni i złowieszczego szczerzenia zębów. Zna wartość własnej drużyny, wie również, na co go stać. Plan minimum został wykonany -  sarmacki klub zwycięsko wyszedł z grupowej rywalizacji i pewnym krokiem zmierza do finału, który w momencie inauguracji sezonu wydawał się dla Słoneczka metą żadną miarą nieosiągalną. Stało się jednak inaczej i Kiechajas ponownie zaczyna nucić dobrze nam znaną melodię. „Teraz już nic nie musimy, nie ciąży na nas presja. Czekamy więc na rywala, jak wygramy będzie fajnie. Jeśli nie, świat się nie zawali” – stwierdził po zwycięskim meczu i sięgnął po kolejnego papierosa.

Żadnej litości! Szósta minuta gry - Nicola Racunica strzela drugą bramkę dla Słoneczka. Piłkarze Kedara na kolanach, głucha rozpacz kibiców z Teutonii

Czy zespół Green Teuton skazany był na pożarcie?  Bynajmniej. Chłopcy Kedara wygrali osiem kolejnych spotkań, odbierając ochotę do dalszej zabawy m.in. szkoleniowcom reprezentacji Neopolis i Elderlandu. Sam Kedar również nie spadł z księżyca – ten sklasyfikowany aktualnie na 22. miejscu w rankingu narodowym trener ma na co dzień okazje mierzyć się z najlepszymi z najlepszych – czy to w Ekstraklasie S.A., gdzie regularnie okłada się ze szkoleniowcami z pierwszej piętnastki rankingu, czy w Classic League, gdzie nie dalej jak tydzień temu potykał się trenerem Bournemouth Exiles (nr 1 w polskiej klasyfikacji).  Menadżer klubu Green Teuton ma zatem prawo odczuwać niedosyt. I bardzo dobrze. Będzie miał o co się bić w kolejnym sezonie.

Taktyka? Słoneczko raz jeszcze w ustawieniu 4-5-1, Green Teuton po raz kolejny 4-4-2.  Podopieczni Kiechajasa zagrali ostrożnie, wręcz zachowawczo, Teutoni ofensywnie – byle do przodu, byle ugryźć i wykonać uderzenie uprzedzające, nim ten zdąży napiąć mięśnie. Tego typu konfrontacje mają w sobie coś z polowania: jedna ze stron wstrzymuje oddech i ustawia się w roli myśliwego, druga, niejako przymuszona, przypuszcza straceńczy atak i próbuje staranować rywala. Tym razem teutoński niedźwiedź padł ledwie wygramoliwszy się z jaskini.

To był dobry mecz.  Gdyby przed swą samobójczą śmiercią – zadaną sobie strzałem z dubeltówki  – Ernest Hemingway przejrzał na oczy i porzucił niemądrą fascynację baseballem, z pewnością pokochałby futbol.

MKS Victoria Satrina – Młoty z Anheim   0 : 2

Bramkarz Udo Nietzchel rozegrał mecz życia. Pamiętny "Dudek Dance" w porównaniu z wyczynami golkipera Młotów to niepoważne podrygi schorowanego rencisty

Niemal lustrzane odbicie rywalizacji Słoneczka z Teutonami.  Szturmująca Victoria i szanujący piłkę zawodnicy Młotów, które zastygły w oczekiwaniu na błąd przeciwnika. Stracony już na początku spotkania gol i fatalna niedyspozycja wykonującego rzut karny Kierana Clyde’a szybko pogrzebały nadzieje dreamlandzkiego klubu. Podopieczni Paula von Panevnicka oddali pole gry rywalowi, choć do końca walczyli o odwrócenie niekorzystnego rezultatu: ogółem oddali na bramkę przeciwnika pięć strzałów i przynajmniej pod tym względem wypracowali w tej konfrontacji remisowe rozstrzygnięcie.  Przez cały mecz w bramce Młotów cuda wyczyniał Udo Nietzchel – bezdyskusyjnie najlepszy golkiper ligi.

Już nawet pobieżna analiza wyjściowych składów obu jedenastek prowadzić musi do wniosku, że w środowym ćwierćfinale zmierzyły się dwa najsilniejsze zespoły obecnej edycji Ligi Królewskiej.  Po zwycięstwie nad Victorią drużyna Vhrisa wyrasta na głównego kandydata do tytułu mistrzowskiego. Osobiście zdziwiłbym się, gdyby stało się inaczej, choć ambitne plany Młotów pokrzyżować może niepokonane dotąd Słoneczko Playa. Przed szkoleniowcem z Anheim zadanie trudne – arcytrudne? – choć nie niewykonalne. Obaj trenerzy znają się jak łyse konie – w ramach Sarmackiej Ligi Piłkarskiej zespół Vhrisa regularnie potyka się z gankiem Kiechajasa. W tym sezonie jednak dwukrotnie górą byli podopieczni tego ostatniego, który ostatecznie sięgnął po najwyższe laury w całych rozgrywkach. Być może z tego właśnie powodu w lepszym nastroju po w trakcie pomeczowej konferencji znajdował się Paul von Panevnick, który wręcz tryskał dobrym humorem, przy okazji dziękując kibicom i pozostałym uczestnikom Ligi za dobrą zabawę.

• Royal Ekorre – Młoty z Anheim  0 : 3
• Elsynor Athletic – Blondi Alexiopolis  2 : 1

Trener kolejki: Vhris (Młoty z Anheim/Sarmacja)

Absolutny prymat Młotów z Anheim nieco popsuł nastroje w sztabach trenerskich dreamlandzkiego peletonu pościgowego: celujące w awans Royal Ekorre i Elsynor Athletic właśnie zostały bezceremonialnie zrzucone z drabiny mocnym kopniakiem w twarz.  Nieco wcześniej podobny los spotkał austro-węgierskie Orły. Na słowa uznania zasługują dwa wysokie zwycięstwa wyjazdowe, jakie w odstępie zaledwie trzech dni stały się udziałem piłkarzy z Anheim.  Vhris zasłużenie cieszy się tytułem trenera tygodnia, zaś po środowym spotkaniu dziewięciu jego podopiecznych trafiło do jedenastki kolejki. Chapeau-bas!

Royal Ekorre - Młoty z Anheim 0 : 3. Pierwsza połowa fazy grupowej nie mogła ułożyć się lepiej dla zawodników Vhrisa

W czasie przedsezonowego rozruchu Młoty zmierzyły się z Reformatiką, Natangą, Teutonami i Bykami z Nadziei.  Zespół Vhrisa wyszedł z tych konfrontacji obronną ręką; jeśli uwzględnimy fakt, że wymienione zespoły należą do liderów własnych grup,  trudno nie odnieść wrażenia, że Młoty energicznie zmierzają po triumf w pierwszym sezonie rozgrywek Ligi Królewskiej. Na półmetku fazy grupowej na pewno nie narzekają na kiepski nastrój.

O ile kwestia awansu z pierwszego miejsca staje się dla bukmacherów coraz mniejszą zagadką, pozostałe zespoły z grupy A mają chyba sobie coś do udowodnienia.  O brak ambicji na pewno nie można posądzić trenera Blondi Alexiopolis. Mateusz Walczak dołączył do ligi w dniu inauguracji sezonu, więc wystartował niejako prosto z jaja spadającego z gniazda. Jako uczestnik rywalizacji grupowej z niepokojem jednak obserwuję wzmocnienia scholandzkich Blondasów. Nawiasem mówiąc – pozyskany przez Walczaka za blisko 2 mln econów Sebastian Krzemiński stanowił kluczową pozycję na prywatnej liście życzeń niżej podpisanego. Wygląda na to, że trener z Alexiopolis jeszcze nie powiedział ostatniego słowa.

Rekordowo długo, bo aż dwie kolejki, pauzują lwowskie Orły. Strach pomyśleć, jak w tym czasie spuchną zawodnicy Piotra de Burga von Badena.  Na pierwszy po dziewięciodniowej przerwie mecz zespół z Lwowa wybierze się do dreamlandzkiego Ekorre, gdzie niepodzielnie króluje Royal.  Tu się jeszcze wiele wydarzy.

GRUPA  B

• Greeen Teuton – RFC Korona Elder   5 : 1
• FK Nordheim – Gniazdo Zawaria     0 : 1

Trener kolejki: Kedar (Green Teuton/Sarmacja)

Sytuacja w grupie B stanowi lustrzane odbicie układu z grupy A.  Ten sam rozkład punktów, podobny bilans bramkowy, a najważniejsze  – na szczycie tabeli zespół z Sarmacji. Precyzyjnie zaś – z dumnego Królestwa Teutonii.

Sztab zespołu Green Teuton zaprezentował nowe logo klubu

W jednym z ciekawszych spotkań całej kolejki Green Teuton dosłownie wdeptał w ziemię piłkarzy elderlandzkiej Korony.  Teutoni to diablo silny zespół, ale skala zwycięstwa  zaskoczyła chyba wszystkich obserwatorów  –cztery padły już w pierwszej połowie. Wydaje się, że odpowiedzi na pytanie o słabą dyspozycję gości z Elderlandu należy szukać w podejrzanie niskim wskaźniku formy. W chwili rozgrywania spotkania było to zaledwie dziewięć cegiełek na dwadzieścia możliwych. W takich warunkach trudno o kontrolę nad poczynaniami własnych podopiecznych.

FK Nordheim pod wodzą Svena Hauglanda rozegrał swój pierwszy mecz w rozgrywkach Ligi Królewskiej. Nie był do debiut udany, ale też po blisko miesięcznym zastoju w klubie naiwnością byłoby  oczekiwać na starcie sensacyjnych wyników. Zespół z Nordii odbił się od dna i na efekty zapewne nie będziemy musieli długo czekać.  Póki co – trzeba szyć tak, jak materiału staje. W praktyce oznacza to konieczność wystawiania w podstawowym składzie aż pięciu czterocegiełkowych zawodników.

GRUPA  C

• Arona Shin Splints – Khatanga Pięciogród  5 : 2
• Saint Arras – Słoneczko Playa     0 : 2
• FC Tirion -  KS Kasana   5 : 1

Trener kolejki: Timios Kiechajas (Słoneczko Playa/Sarmacja)

Ilya Strekalov (Słoneczko Playa). Podopieczni Timiosa Kiechajasa tryskają humorem. Chłopaki jak witaminy

Wbrew wynikom, jakie od tygodnia padają w grupie C, nie jest to mini-liga hokeja na trawie.  FC Tirion i Arona Shin Splints dosłownie rozstrzeliwują swoich rywali, dając przy tym pokaz takiej gry, którą nieśmiertelny Wojciech Łazarek nazwał onegdaj widowiskiem „skłaniającym jądra do oklasków”. (Nic dziwnego, że facet  nie zrobił kariery na salonach.) Mniej spektakularne są zwycięstwa sarmackiego Słoneczka, ale tutaj kuglarski efekt ustępuje miejsca kunsztowi doświadczonego rzemieślnika. Na półmetku fazy grupowej Timios Kiechajas zgromadził pięć tytułów trenera kolejki – w całej Lidze nikt nie może pochwalić się podobnym osiągnięciem.

Trener Shin Splints konsekwentnie punktuje rywali przy użyciu ustawienia 3-5-2. Ofensywnie grający zespół Medgara de Ramy posiada znakomitą formację pomocy, być może najsilniejszą wśród uczestników LK.  Piętnaście bramek w trzech kolejnych meczach to osiągnięcie rodem ze strefy CONCACAF. Nie zwalnia tempa lokomotywa Simona McMelkora. Swoim pomeczowym oświadczeniem w duchu przywróconego do łaska Hioba  („przegrywałem wszystko, co było do przegrania”), elderlandzki szkoleniowiec zaskarbił sobie szacunek trenerów Ligi.

Sloneczko Playa, FC Tirion, Arona Shin Splints. Starcia w obrębie tego trójkąta powinny dostarczyć kibicom iście mundialowych emocji.

GRUPA  D

• Jutrzenka Gagariny -  KSK Siglivsborg   1 : 1
• Cracovia Kraków – OKS Hermes Surma  2 : 1
• Polemistis Kaharonea – Byki Nadzieja   2 : 0

Trener kolejki: Wiktor Marecki (Cracovia Kraków/Austro-Węgry)

"Wchodzisz i lutujesz" - trener Paulos Petrosigos może wreszcie odetchnąć z ulgą. Polemistis Kaharona sięga po trzy cenne punkty w meczy z Bykami

Ozdobą i gwoździem programu tej kolejki były niewątpliwie dwa mecze z udziałem zespołów z Królestwa Surmeńskiego.  W starciu na szczycie Cracovia zmierzyła się z Hermesem.  Już od wtorku do stolicy austriackiej Galicji ściągały rzesze sympatyków skoszarowanych Gońców. Trener gości nie ukrywał, że nie przyjechał do Krakowa palić i plądrować: „Nawet remis będzie dużym osiągnięciem” – deklarował przed meczem Stefanosigos.  Na boisku szybko polała się krew – obie strony wymierzyły sobie po bolesnym ciosie.  Piłkarze z Surmenii dosłownie rzucili się na krakowian niczym wyposzczone monstra, na dzień dobry powalając jednego z obrońców gospodarzy.  Dla kontuzjowanego Albina Walewskiego jedyną okazją do podtrzymania kontaktu z futbolem w tym sezonie Ligi Królewskiej może się okazać zakup Play Station. Rozsierdzeni podopieczni Wiktora Mareckiego szybko wyrównali rachunki – jeszcze przed przerwą zniesiono wyjącego do księżyca Katsavarosa. Surmeńczycy nie przebierali w środkach do końca meczu – ogółem zainkasowali pięć kartoników, w tym jeden czerwony. W 74. minucie z boiska usunięty został przeklinający jak szewc Pantelis.  Wynik spotkania ustalony został przez Ernesta Panczyka, który dwukrotnie pokonał bramkarza Gońców – każdorazowo z rzutu wolnego.

W nie mniej ciekawym meczu w Kaharonei miejscowy Polemistis podejmował sarmackie Byki. Nieszczególnie pasjonujący mecz zakończył się de facto w 24. minucie, gdy wynik konfrontacji strzałem z dystansu ustalił Daskalakis.  Utalentowany 23-latek jest nadzieją surmeńskiego klubu, który kadrowo nie prezentuje się – póki co – najokazalej. Za to żadnej nadziei dla Byków z Nadziei. Podopieczni Leszka Żółtowskiego powoli oddalają się od miejsca gwarantującego dalszą walkę i chyba w tym sezonie nie uda się Sarmatom z grupy D przebić przez twardy mur austriacko – surmeński, tym bardziej, że w rundzie rewanżowej kelnerów z Jutrzenki zastąpi zespół o mniej filantropijnym podejściu do gry.

W swoim ostatnim meczu w Lidze Królewskiej wandejska Jutrzenka niespodziewanie urwała punkty nordyjskiemu Siglivsborgowi.  W Gagarinach od dwóch dni nie ma trenera, kierowany przez komputer klub uderzył na oślep, chciałoby się powiedzieć -  siłą pierwotnego rozpędu.  Pech chciał, że było to uderzenie celne.  Po meczu nieliczni kibice z Wandystanu relacjonowali, jak trener gości własną pięścią wymierzył sobie cios w twarz.

GRUPA  E

• Reformatika Czekany – MKS Victoria Satrina  3 : 1
• KPR Unia Trizopolis – Perilajmia Sisin  1 : 0
• Rodo Gunners – FC de Cubalibre  6 : 3

Trener kolejki: Marcin Sokołowicz (KPR Unia Trizopolis/RSiT)

„Zostaliśmy piłkarsko zgwałceni” – powiedział po meczu zawodnik gości z Satriny. Trener Panevnick przyjechał do Sarmacji pełen dobrych przeczuć, ale  szybko nadział się na sztorc grającej w ustawieniu 5-4-1 Reformatiki. Na nic zdały się wcześniejsze modlitwy, zaklęcia i sesje u psychoterapeuty – Reformatika okazała się tego dnia zespołem lepiej dysponowanym. W odróżnieniu od swego dreamlandzkiego kolegi, trener Bartosz Mackiewiecz stroni od spektakularnych transferów i – wnioskując na podstawie wskaźnika formy – nie pompuje majątku w trening. Być może chłopaki Mackiewiecza po prostu puchną w trakcie snu lub oglądania telewizji. Ekipa z Czekan zdołała zgromadzić na koncie dziesięć punktów i do rundy rewanżowej może przystąpić z pozycji wicelidera.

Rodo Gunners - FC de Cubalibre 6 : 3. Kanonierom pozostaje uruchomić sekcję hokejową

Z wizytą do Trizopolis wybrała się surmeńska Perilajmia. Wizytówka surmeńskiej piłki nożnej przyjechała podtrzymać fantastyczną passę czterech kolejnych zwycięstw i doprawdy niewiele zabrakło, by piłkarze Batalionu wywieźli z jaskini Marcina Sokołowicza przynajmniej punkt. O wyniku meczu zadecydował rzut karny z 31. minuty.  Kilka minut przed ostatnim gwizdkiem sędziego z boiska w trybie awaryjnym ściągnięto niejakiego Izydora Piłsudskiego. Zastąpił go nomen omen Anazelm Papież – zapewne nieślubny syn Adama Małysza.  Polskie nazwiska w X11 to galeria osobliwości. O zwycięstwo nad Perliajmią – nawet w tak skromnym wymiarze – łatwo nie było.  Przeciwnika Unii docenił silnik X11 – Marcin Sokołowicz został wyróżniony tytułem trenera kolejki.  Zdecydowanie zasłużenie.

Wynik konfrontacji Rodo Gunners z zespołem FC de Cubalibre przywodzi na myśl rozstrzygnięcia znane z hokejowych aren. Oba zespoły zagrały w ustawieniu 3-4-3, wcisnęły gaz do dechy i włączyły wycieraczki.  W drużynie gospodarzy brylował niejaki Ziemowit Ojczenasz, co potwierdza wyżej wyartykułowaną tezę. Mecz o przysłowiowe sześć punktów. Efektowne zwycięstwo tchnęło w kibiców Kanonierów nadzieję na metamorfozę drużyny, która pod względem kadrowym jest naprawdę mocna – takiej linii pomocy i ataku życzyłby sobie każdy trener Ligi Królewskiej.

GRUPA  F

• Imperator Przystań  – Natanga Jastrzębiec  0 : 1
• FC Elder  – Austria Wiedeń  2 : 0
• Okoń Elder – MKS Motley  3 : 2

Trener kolejki: Jacek do Nascimento (FC Elder/Elderland)

Decyzja już zapadła. Jacek do Nascimento (FC Elder) i Simon McMelkor (FC Tirion) od środy nowym trenerskim duetem kadry narodowej Królestwa Elderlandu

W tej grupie karty rozdaje Marcin Kozłowski.  W pięciu kolejnych meczach kierowana przez niego Natanga Jastrzębiec odniosła pięć eleganckich zwycięstw.  Jeśli trener Kozłowski miał coś do udowodnienia, już to udowodnił.  Piętnaście punktów to solidny kapitał, ale w rundzie rewanżowej wszystko może się zdarzyć – chrapkę na awans z pierwszego miejsca ma również natański Imperator. O wyjście z grupy powalczą zapewne kluby z Elderu. Coraz bardziej beznadziejna staje się za to sytuacja Austrii Wiedeń. Zespół Piotra Woleckiego wciąż nie może złapać właściwego rytmu, choć przecież trener z Monarchii Austro-Węgier niejednokrotnie już udowadniał, że odlany jest z solidnego metalu.

Na półmetku

Za nami pięć spotkań fazy grupowej Ligi Królewskiej.  Trenerzy wciąż walczą z wahaniami formy swoich podopiecznych, klubowe w większości przypadków świecą pustkami – każdy grosz niemal natychmiast wydawany jest na pozyskanie na ogół trzydziestokilkuletnich piłkarzy. Brylują przede wszystkim szkoleniowcy z Sarmackiej Ligi Piłkarskiej, choć uzyskiwanymi wynikami tylko nieznacznie ustępują im koledzy z Surmenii i Austro-Węgier.  Gdyby rywalizacja w grupach zakończyła się na tym etapie, do dalszej fazy w cuglach awansowałyby Młoty z Anheim (SAR), Green Teuton (SAR), Słoneczko Playa (SAR), Perilajmia Sisin (SUR), Cracovia Kraków (A-W) oraz Natanga Jastrzębiec (RSIT).  O dwa dodatkowe miejsca w finałowej ósemce walczyłyby Imperator Przystań (NAT),  Reformatika Czekany (SAR), OKS Hermes Surma (SUR), FC Tirion (ELD), Gniazdo Zawaria (SUR) oraz Royal Ekorre (DRE). Ogółem: cztery zespoły z Sarmacji, trzy z Surmenii, po jednym z Elderlandu, RSiT, Austro-Węgier i Dreamlandu.

Najlepsi trenerzy po pięciu kolejkach Ligi Królewskiej (w przypadku grup A i B – po czterech):

Klasyfikacja fair play na półmetku fazy grupowej Ligi Królewskiej:

Piłkarski świat zwiera szeregi.

W szczycie sezonu ogórkowego alternatywną dla gorących doniesień z piłkarskich aren okazały się zdawkowe komunikaty o kilku neopogańskich ślubach, pogrzebach i ingresach biskupich. Newsem tygodnia stała się informacja o tragicznej śmierci pewnego nastolatka z Mikrosławii, który po kilku dniach najwyraźniej zmienił zdanie i powrócił do świata żywych.  A wszystko w myśl zasady: „Jedziesz na kolonie, oddajesz komputer do serwisu lub wyjeżdżasz pod namiot z młodszym bratem? Ogłoś światu własne zatonięcie w odmętach oceanu, upadek z górskiego szczytu lub bohaterską śmierć w walce z Krwawymi Polipami z Planety Dodo. Po wszystkim wybierz pepsi i zapomnij o własnej wiarygodności”.  Uwaga – dozwolone do lat dwunastu.  Całe wydarzenie było szeroko komentowane w prasie agregowanej na Planecie. Problem jest niestety nieco szerszy i dotyczy większej liczby mikronacji.

Sezon ogórkowy powoli dobiega końca

Stało się. Mundial dokonał dzieła zniszczenia w umysłach polskich mikronautów, wypuszczony w świat wirus zbiera coraz obfitsze żniwo. Wiemy już, że do Mikroświatowej Unii Piłkarskiej wrócą wkrótce Surmeńczycy. Podobnego kroku należy się spodziewać ze strony Królestwa Nordii, gdzie już zawiązała się krajowa federacja piłkarska. Monarchia Einara I Bjoerna może się już pochwalić dwoma aktywnymi klubami, które pierwszy szlify zbierają na boiskach Ligi Królewskiej. Przed dwoma tygodniami wystartował pierwszy sezon Ligi Tyrenckiej. Nad statutem rodzimego związku piłkarskiego pochylą się wkrótce skarlandzkie Kortezy. Nie próżnują również Francuzi – na lokalnym forum trwa nabór uczestników do Ligue 1.   Świat to piłka.

Naturalnie – nic nie trwa wiecznie. Wczytując się w mini-esej opublikowany niedawno na łamach  „Statku Meduzy” zyskujemy cenną świadomość, że i tak wszyscy kiedyś pomrzemy, a cały świat to jedna wielka hałda kału i prochu. Zdania nie zmienimy, dopóki nie sięgniemy po pierwszy kufel zimnego piwa. W czasie wolnym od zmagań z pankosmiczną entropią polecam wizytę na piłkarskim boisku.

Gdzie jeszcze znajdziemy wolne miejsce?

• Liga Królewska   (ID 248703):  1 drużyna do przejęcia
• Otwarta Liga Piłkarska  (ID 243341):  1 drużyna do przejęcia
• Ligue 1 (ID 249923) :  trwa nabór zgłoszeń
• Wandejska Liga Piłkarska  (ID 164604):  3 drużyny do przejęcia

• Młoty z Anheim -  Elsynor Athletic      2 : 1
• FC Orły Lwów –   Blondi Alexiopolis   1 : 0

Trener kolejki: Krzysztof  „Vhris”  Macak (Młoty z Anheim/Sarmacja)

Sarmackie Młoty górą, choć piłkarze zespołu Elsynor Athletic robili, co w ludzkiej mocy. Wszyscy.

Największy apetyt na awans mają sarmackie Młoty, które po raz kolejny udowodniły, że będą liczyć się w walce o najwyższe laury już w tym sezonie. Wiara trenera Vhrisa we własne siły dorównuje samopoczuciu muzułmańskich zamachowców z Bejrutu, zaś osławione granaty hukowe i wystrzały z AK-47 stają się nieodłącznym elementem spotkań rozgrywanych w obecności rozentuzjazmowanych kibiców z Anheim. Tak się robi wielką piłkę. Atleci dopiero szlifują formę – na tym etapie w grze elsynorskiego zespołu jest zbyt wiele przypadkowości. Na beztroskie miażdżenie czaszek jeszcze przyjdzie czas. Oczekiwania trenera wzrosną w okolicach piątej kolejki.

Orły skromnie zwyciężyły ze scholandzkim teamem Mateusza Walczaka, który bezskutecznie próbuje złapać  wiatr w żagle. Dwa mecze i dwie porażki, gdzieś po drodze kilkudniowy urlop. Blondasy wrócą do gry – to rzecz pewną. Pytanie tylko, czy zdołają coś wskórać w tym sezonie?

Grupa  B

• RFC Korona Elder – KKS Arkona Ataman      2 : 0
• Ajax Nowy Amsterdam – Gniazdo Zawaria   1 : 1

Trener kolejki: JKM Hadrian August (RFC Korona Elder/Elderland)

Okazję do podgonienia pauzującego w tej kolejce lidera – sarmackich Teutonów – wykorzystała elderlandzka Korona. Zwycięstwo z Atamanem było do przewidzenia: erbokański zespół pozostaje bez opieki od dłuższego czasu. Najprawdopodobniej już w najbliższym czasie zespół z Erboki zostanie przejęty przez trenera z innej federacji piłkarskiej.

Remis w starciu Ajaxu z zawarskim Gniazdem. Klub z Neopolis nie wydał dotąd na wzmocnienia ani grosza, oszczędności albo odkłada na jakiegoś piłkarskiego potwora, albo inwestuje w trening formy. Ze spadkiem tej ostatniej boryka się zespół z Surmenii. Dziesięć kresek po dwóch pierwszych meczach? Nie jest dobrze. W tym samym czasie Teutoni zdążyli wydać na wzmocnienia blisko milion econów, a przy okazji wywindować się do poziomu szesnastu jednostek na dwudziestostopniowej skali formy. Jak widać – przy odpowiednim zarządzaniu wszystko jest możliwe.

Grupa C

• Słoneczko Playa – FC Tirion        2 : 0
• Arona Shin Splints – KS Kasana      5 : 0
• Khatanga Pięciogród – Saint Arras   0 : 1

Trener kolejki: Timios Kiechajas (Słoneczko Playa/Sarmacja)

Arona Shin Splints - KS Kasana 5 : 0. Trener Medgar de Rama mógłby takie mecze rozgrywać co trzy dni

Coraz ciekawiej. Zgodnie z przewidywaniami – przeciętne kadrowo Słoneczko, wsparte nieprzeciętym talentem trenera Kiechajasa, wymierzyło klapsa ambitnym gościom z Elderlandu. Sarmaccy piłkarze grają sprawdzonym tu i ówdzie ustawieniem 4-5-1 i pewnie zmierzają do awansu z pierwszego miejsca.  Co ciekawe, w innych grupach już powstają fankluby piłkarzy Słoneczka. Jako pierwszy do niesienia lektyki zgłosił się sam imperator Świętego Cesarstwa Natanii. „Sam fakt, ze walczymy o awans jest świetna sprawa. Jednak spójrzmy prawdzie w oczy – zasługujemy na to” – podsumował po meczu jeden z zawodników Timiosa Kiechajasa.

W meczu dwóch dreamlandzkich drużyn górą Arona Shin Splints. Zespół lubującego się w w fizjologicznych porównaniach Medgara de Ramy spuścił tęgie lanie chłopakom z sąsiedniej Kasany. Derby Weblandu mogły przypaść do gustu najbardziej wybrednym kibicom. Pięć bramek to pięć bramek, nawet jeżeli trener drużyny przeciwnej chwilowo zapadł na  śpiączkę afrykańską  i nie zdążył na czas pociągnąć za właściwą wajchę. Piłkarze z Arony odetchnęli z ulgą. Wrócili do gry.

W trzecim spotkaniu grupy C  grająca ustawieniem 4-2-4 Khatanga Pięciogród oddała trzy punkty Elderlandczykom z Saint Arras. W efekcie mamy ciekawą sytuację: w trakcie trzech kolejkach wszystkie zespoły grupy odniotowały co najmniej jedno zwycięstwo. Zakładając, że trener Słoneczka niespodziewanie nie wyjedzie na urlop, najbardziej zażarta walka czeka pretendentów do drugiego miejsca. Czy ktoś pamięta film „Walka o ogień” (reż. Jean-Jacques Annaud, 1981) i scenę przy rzece?

Grupa  D

• Byki Nadzieja – Jutrzenka Gagariny       2 : 1
• Polemistis Kaharonea – OKS Hermes Surma    2 : 3
• KSK Siglivsborg – Cracovia Kraków      0 : 3

Trener kolejki: Wiktor Marecki (Cracovia Kraków/Austro-Węgry)

Przełamanie w zespole Byków. Zwycięstwo nad nieco zaniedbaną Jutrzenką raczej nie stanowi osiągnięcia kwalifikującego do uwiecznienia w formie obelisku, ale na tym etapie budowania zespołu istotne są każde punkty. A te ustawiły sarmacki zespół w dobrej pozycji wyjściowej przed szturmem na miejsca premiowane awansem. Nadzieja zawitała w Nadziei.

Ruszyła witryna Cracovii Kraków. Trener Wiktor Marecki przygotował dla kibiców z Austro-Węgier prawdziwe cudo. A co Ty zrobiłeś dla swojego klubu? Adres: http://cracoviakrakau.npx.pl/news.php

Surmeńskie derby w meczu Polemistów z Gońcami. Zespół z Kaharonei ponownie oddał rywalowi komplet punktów, ale tym razem beneficjentem okazał się zespół ze znienawidzonej przez stołecznych kibiców Surmy. W długim jak litania oświadczeniu prasowym trener gospodarzy nazwał porażkę z Hermesem „drugim „pohańbieniem”, skądinąd emocjonującym”.  Tym teoretycznie mniej emocjonującym była niedzielna wpadka w Krakowie, gdzie zespół Polemistis uległ austro-węgierskiej Cracovii aż 1 : 5. Źle się dzieje w królewskim klubie. Trzeba szybko odbić się od dna. Najbliższa okazja nadarzy się już w trakcie jutrzejszego meczu z wandejską Jutrzenką.

Wspomniana Cracovia to rewelacja tej fazy rozgrywek Ligi Królewskiej. Trzy mecze i trzy wysokie zwycięstwa. Podopieczni Wiktora Mareckiego zgromadzili na koncie już jedenaście bramek. Chciałoby się krzyknąć: Das ist wunderbar!

A KSK Siglivsborg? Przed zespołem z Nordii zadanie trudne, ale nie niewykonalne. Przy obecnych umiejętnościach piłkarzy i relatywnie słabej formacji pomocy, najbardziej prawdopodobną taktyką Siglivsborga w najbliższych starciach wydaje się 5-2-3 ze strzałami z dystansu. Konieczna może się jednak okazać wizyta na piłkarskiej giełdzie.

Grupa  E

• KPR Unia Trizopolis – FC de Cubalibre   2 : 0
• Perilajamia Sisin – Reformatika Czekany  2 : 0
• MKS Victoria Satrina – Rodo Gunners     4 : 1

Trener kolejki: Marcin Sokołowicz (KPR Unia Trizopolis/RSiT)

Perilajmia Sisin - Batalion Siczyn. Logo surmeńskiego klubu budzi respekt nie tylko wśród entomologów

Doskonała passa zespołu z Surmenii. W meczu na szycie Perilajmia pokonała Sarmatów z Reformatiki i zasłużenie zajmuje pierwsze miejsce w tabeli. Trener Aleksandros apo Vu doskonale odnajduje się w roli trenera. Wszystkie dotychczasowe mecze surmeński klub rozgrywał na własnym terenie.  Czas na pierwsze wyjazdowe starcia. W kolejce czekają zespoły z Rodo i Trizopolis.

Po dwóch porażkach zespół Marcina Sokołowicza zaczyna odrabiać straty. W trzeciej kolejce Unia bez większych problemów poradziła sobie z gośćmi z Erboki. Piłkarze FC de Cubalibre zagrali ustawieniem 3-4-3, co przy defensywnym stylu gry pozwoliło im nawet zdominować czas posiadania piłki, ale zdecydowanie gorzej radzili sobie ze stwarzaniem sytuacji strzeleckich. Wątlutkie kadry Erbokańczyków wymagają pilnego wzmocnienia.

W trzecim spotkaniu kolejki satrińska Victoria wysoko pokonała Kanonierów z Rodo. Dreamlandzkie derby dla trenera Paula von Panevnicka, lidera Otwartej Ligi Piłkarskiej. Niepocieszony Martin van Buuren będzie musiał szukać szczęścia w spotkaniu z zespołem Perilajmii.

Grupa F

• Austria Wiedeń – Imperator Przystań    0 : 1
• MKS Motley -  FC Elder        1 : 0
• Okoń Elder   – Natanga Jastrzębiec   0 : 2

Trener kolejki: Marcin Kozłowski (Natanga Jastrzębiec/RSiT)

Cały Wiedeń przychodzi na mecze stołecznej Austrii. Presja jest spora. Wręcz wlewa się na murawę.

W meczu trzeciej kolejki piłkarze Austrii Wiedeń ulegli na własnym boisku natańskiemu Imperatorowi.  Na tym etapie rozgrywek różnice między zespołami są zaniedbywalnie małe. Dość powiedzieć, że wyjściowa wartość jedenastki Piotra Woleckiego zamyka się w kwocie 8,4 mln econów, zaś piłkarzy z Natanii – 8,9 mln. Wydaje się, że trener Austrii dokonał właściwych wyborów taktycznych: grający w ustawieniu 5-3-2 piłkarze z Wiednia nie tylko zdołali opanować środek boiska, ale jeszcze stworzyli aż osiem sytuacji strzeleckich, wobec zaledwie dwóch przeciwnika. O wyniku zadecydował rzut wolny. Taki jest ten sport. Na forum Monarchii Austro-Węgier trener wiedeńskiej ekipy podzielił się swoimi uwagami: „Pierwszy sezon może być i jest trudny, chce poznać taktykę jak największej liczby rywali oraz umiejętności nieznanych mi zbytnio trenerów, żeby potem mieć łatwiej w drugim sezonie. W dodatku doszedłem później i nie miałem czasu na większe wzmocnienia. Więc niech kibice Austrii nie zdziwią się, że nie osiągniemy laurów w obecnych rozgrywkach, a dopiero coś ugramy w następnych”.

Trzy mecze i dziewięć punktów na koncie. Natanga Jastrzębiec liderem grupy F. Czy ktoś się tego spodziewał?

W meczu wyjazdowym Natanga – lider tabeli – odniosła pewne zwycięstwo nad zespołem Okonia. Elderlandczycy postawili wszystko na jedną kartę. Jako gospodarze chyba przecenili swoje siły – przy ustawieniu 3-5-2 i ofensywnym stylu gry postawili na rozgrywanie piłki długimi podaniami. W efekcie zneutralizowali własną formację pomocy. Ten błąd kosztował podopiecznych Alexandra Wnuczowskiego utratę środka pola gry (szkoda wysiłku tych pięciu pomocników). Zespołowi z Jastrzębca przypadło w udziale 60% czasu posiadania piłki.  W kolejnym spotkaniu elderlandzki szkoleniowiec będzie musiał oszczędniej korzystać z dostępnych opcji w panelu taktycznym.

W trzecim meczu grupy F zespół z Motley pokonał podopiecznych Jacka do Nascimento. Spotkanie nie należało do najciekawszych – jedynym wydarzeniem godnym uwagi był strzał z 55. minuty, który zadecydował o losie trzech punktów. Dreamlandzki klub gra w kratkę, w zależności od dyspozycji trenera. Póki co – trzy gry, jeden remis, jedno zwycięstwo i jedna porażka.

"Co się skończy pierwsze: wirtualne państwa czy wirtualna piłka? Z biegiem czasu coraz bardziej prawdopodobna wydaje mi się ta pierwsza odpowiedź".

Z Timiosem Kiechajasem (Sthurmhowym), triumfatorem mundialu w RSiT, o sztuce trenerskiej, podbijaniu świata ustawieniem 4-3-3,  lidze wandejskiej, szkoleniowcach z Al Rajn i nieuchronnym końcu tego świata, rozmawia Jacques de Brolle

Jako trener od kilku lat związany ze środowiskiem Xpert Eleven osiągnął Pan już niemal wszystko – przynajmniej w domenie lig prywatnych. Nawet pobieżna lektura Pańskiego dossier budzi szacunek. Triumf w międzynarodowej World Class League z piłkarzami Urugwaju, złoto z Sarmacją na zakończonym właśnie mundialu polskich mikronacji, mistrzostwo ligi wandejskiej, za chwilę zapewne tytuł mistrzowski w rozgrywkach sarmackich. Z kolei w jednej z lig oficjalnych  X11 wywalczył Pan niedawno awans do wyższej klasy rozgrywkowej.  Prowadzi Pan sześć zespołów, każdy z nich liczy się w walce o najwyższe laury i żaden z nich nie jest samograjem. Nie ma nawet sensu dodawać, że to wszystko pożera czas i absorbuje myśli. Żadnych oznak zmęczenia materiału?

Timios Kiechajas: „To tylko kilka minut w tygodniu” – tak zachęcamy innych do zaangażowania się w x11. Trochę się z prawdą mijamy, eufemistycznie mówiąc, a z każdą kolejną drużyną jest coraz gorzej. Szóstka urywa już spory kawałek  tygodnia, a prowadzenie tylu klubów jest na dłuższą metę męczące, stąd (oraz, nie ukrywam, z racji powoli kończących się wakacji) planuję ograniczyć liczbę moich zespołów. Nie będzie to łatwe, bo wystarczy kilka zaskakująco dobrych spotkań, świetnie rozwijający się juniorzy, których doglądało się od oseska czy choćby jakaś wojna ‘pressowa’ i człowiek się przyzwyczaja. Cóż, będę tęsknił, ale chyba każdy się zgodzi, że lepiej robić coś rzadziej, ale intensywniej.

W ramach World Class League czterdziestu menadżerów z całego świata rywalizuje w ramach czterech dywizji.  Z wypowiedzi jej twórcy i głównego administratora – doświadczonego gracza z Malty –  wynika niezbicie, że jest to jedna z najbardziej dynamicznych i aktywnych lig prywatnych w obrębie systemu X11.  Rzeczywiście jest tak świetnie? Jak wypada WCL w porównaniu z innymi rozgrywkami?

To był udany sezon. Mundial, WLP, SLP, WCL - rozgrywki zdominowane przez sarmackiego trenera, który nie zamierza przechodzić na emeryturę

TK: Szczerze mówiąc, nie mam pojęcia, jak wyglądają prywatne ligi z rankingowych szczytów, więc do nich porównywać WCL nie mogę, natomiast zestawiając ją z ligami mikroświata zbytnio się nie wyróżnia. Fakt, wypowiedzi prasowych jest naprawdę sporo, Hibs32 (admin) praktycznie co tydzień serwuje nam zestawienie statystyk, błyskawicznie znajduje też zastępstwa, dla nieaktywnych managerów, a jego asystenci od czasu do czasu znajdują czas, żeby opisać mecze pucharowe czy przeprowadzić krótką rozmowę z jednym z managerów. Jednakże, brakuje mi tego zęba, z którym mamy do czynienia choćby na mundialu czy w LK. Być może przeszkodą jest bariera językowa, ale w WCL wszyscy są dla siebie nieznośnie mili i nie ma tam miejsca na  najmniejszy nawet konflikt. Możliwe, że jest to odrobinę kontrowersyjna teza, ale wydaje mi się, że znacznie lepiej rywalizuje się z kimś nielubianym, a i zwycięstwa smakują znacznie lepiej.

Jeśli brać pod uwagę tylko względy sportowe, WCL także jest dość zwyczajne – jest kilku znakomitych managerów, ale żadna rehagellowska czempions lig :) Pamiętajmy jednak, że to dopiero drugi sezon rozgrywek i liga może się jeszcze rozkręcić. Baza do tego jest znakomita, 37 (na tę chwilę)  aktywnych w większości managerów to siła, z którą należy się liczyć.

Pański „oficjalny” klub w Final League – Stockport County – wywalczył niedawno awans do wyższej klasy rozgrywkowej.  Nie wykluczone, że z rozpędu wskoczy na kolejne piętro, ale do batalii w ramach Xpert Champions League (rozgrywek dla najlepszych zespołów z najwyższych dywizji lig oficjalnych X11) jeszcze daleka droga.  Nie myślał Pan o porzuceniu rybackiego kutra i przeskoczeniu na większą jednostkę, by zmierzyć się z półbogami Xpert Eleven? W Centrum Pracy nie brakuje ofert ze szczytu.

Gdyby JKM Michał Feliks zdecydował się na mniej metaforyczną formę sprawowania rządów i częściej gościł wśród zwykłych śmiertelników, zapewne nosiłby rodzimych trenerów na rękach

TK: Stockport County FC to moje bodajże trzecie podejście do rozgrywek oficjalnych. Dotychczas nie mogłem wykrzesać z siebie choćby odrobiny entuzjazmu względem rywalizacji z kompletnie obcymi mi osobami i bardzo szybko olewałem moje kluby. Przełamałem się z powodu może nie najszlachetniejszego, ale bardzo ludzkiego – z zazdrości. Mianowicie, gdy zobaczyłem nicka mojego sarmackiego kolegi Vhrisa w piątce polskiego rankingu X11, po prostu musiałem powtórzyć jego wyczyn. Udało się.

Natomiast, co do porzucenia ‘The Potters’ – nie ma mowy. Tak jak wspominałem wcześniej bardzo się przywiązuję  do swoich zespołów. Stockport przejmowałem w połowie sezonu, gdy znajdowali się na przedostatnim miejscu ósmej ligi. Udało się wywalczyć awans z trzeciego miejsca. Takie historie sprawiają, że bardzo ciężko się pożegnać z zespołem. Obiecałem więc sobie, że wycisnę z nich ostatnie soki, nim spróbuję sił w innym zespole. A że ciągle jest to perspektywiczna drużyna – droga do tego daleka.

Rzućmy okiem na światowe rankingi X11. Niezwykle mocni są Rumuni, nieźle trzymają się Anglosasi (również ci z australijskich i nowozelandzkich antypodów ). Z racji liczebności – Szwedzi. Xpert Eleven to w końcu ich produkt. A jak Pan ocenia potencjał Polaków? Najlepszy z nich – dwudziestoczterolatek z Poznania – zajmuje obecnie 233. miejsce w rankingu globalnym.

Pochwała konsekwencji czy siła przyzwyczajenia? Preferowane ustawienie Urugwaju - zespołu, z którym T. Kiechajas kilka dni temu sięgnął po mistrzostwo w World Class League

TK: Ciężko mi powiedzieć, nie śledzę poczynań innych polskich managerów w x11 ani czołówki rankingu globalnego, prawdopodobnie z nikim z pierwszej 500 nawet nie grałem. Natomiast z całą pewnością, jeśli ktoś zajmuje 233 miejsce na 85 tys. managerów, musi być rewelacyjnym trenerem.

Może brakuje nam czegoś w rodzaju Romanian Elite – ligi, w której mierzą się najlepsi rodzimi trenerzy z Rumunii. Jakiś narodowy odpowiednik rozgrywek Club 24. Istnieje co prawda  polska Ekstraklasa S.A, ale to chyba jeszcze nie ta skala?

TK: W Ekstraklasie występowałem w jej pierwszych czterech sezonach, udało mi się nawet z GKS Tychy wywalczyć wicemistrzostwo, (a Abraxas, trener występujących w sarmackiej ekstraklasie YK Słoników Sodomia, nawet mistrzostwo) natomiast nie jestem w stanie porównać tej ligi do jej rumuńskiego odpowiednika, gdyż nie widziałem go na oczy, a i samej Ekstraklasy od pewnego czasu również.

Co do meritum – możliwość rywalizacji w ligach gromadzących śmietankę krajowego x11 jest oczywiście fajną sprawą, ale nie sądzę, żeby udział w nich spowodował, że przykładowy trener nauczy się czegoś, czego nie mógłby się nauczyć w ligach oficjalnych, czy innych ligach prywatnych. Prywatnie – wolę SLP.

Kilka dni temu zapowiedział Pan rezygnację z udziału w rozgrywkach Wandejskiej Ligi Piłkarskiej. Przyczyna? Brak „jakichkolwiek perspektyw rozwoju ligi oraz znikoma ilość meczów o jakakolwiek stawkę”. Wszystko wskazuje na to, że po wykluczeniu ze struktur Mikroświatowej Unii Piłkrskiej, Wandystan powolutku staje się białą plamą – albo czarną dziurą, jak kto woli – na piłkarskiej mapie mikronacji. Chłopakom się odechciało?

To se ne vrati? Wandejska Liga Piłkarska powoli odchodzi do przeszłości. Niestety.

TK: WLP w zasadzie nigdy nie stała wandzkimi trenerami, z chlubnymi wyjątkami założyciela i admina  ligi tow. Kanzlera czy byłego mistrza świata z reprezentacją Wandystanu tow. Magova. Karty rozdawali oni i kilku trenerów z Gnomii, Sarmacji czy Morvanu. Po odejściu admina nie było już komu ciągnąć tego wózka, coraz to kolejni uczestnicy się wykruszali, nie wyłączając zaciągu z WinkTown, który swego czasu mocno odświeżył ligę. Obecnie w WLP gra 10 drużyn, z czego 6 aktywnych, a że cała szóstka trenerów ma swoje zespoły w Sarmackiej Lidze Piłkarskiej, nie widzę sensu targać dalej tego trupa.

Osobiście, gdy miałem do wyboru Ligę Królewską i WLP – nie wahałem się ani chwili, podobnie Bartek Mackiewcz. Spodziewam się, że w niedługim czasie pozostali trenerzy wybiorą podobną emigrację.  Tak kończy się chwała niegdyś jednej z najciekawszych lig Mikroświata.

W niedzielę odebrał Pan gratulacje za zwycięstwo w finale piłkarskiego mundialu polskich mikronacji.  Tak półprywatnie – było ciężko?

TK: Ha, spodziewałem się podobnego pytania. I tak, i nie. Przede wszystkim, ja nigdy wcześniej nie wygrałem rozgrywek pucharowych x11, a uczestniczyłem w dziesiątkach, w tym około dziewięciu finałów. To bardzo losowa sprawa, można bić wszystkich po 5:0, ale wystarczy jeden dzień słabszej dyspozycji piłkarzy [o co przy niedawnych zmianach w x11, jakby łatwiej] i o zwycięstwie można zapomnieć. Formuła ligowa jest sprawiedliwsza, ale niemal wyklucza niespodzianki, przez co jest mniej emocjonująca. Zwycięstwo miało więc dla mnie wyjątkowy smak. Trochę szkoda, że nie mogliśmy się  zrewanżować Natanii za psucie naszych planów w minionych sezonach, ale co się odwlecze…

Obecna kadra Sarmacji jest na kapitalnym poziomie, finał dla takiego zespołu to minimum. Śmiało więc można użyć wyświechtanego powiedzenia, że sami byliśmy dla siebie najgroźniejszym rywalem. Zadania nie ułatwiała też nowa dla nas formuła dwóch meczów w tygodniu. Jednakże, dzięki utrzymywaniu wysokiej formy [z czym mieli problem poprzedni mistrzowie], w zasadzie przez cały czas byłem pewien kolejnych zwycięstw. Z jednym wyjątkiem, czyli ćwierćfinałem z RSiT. Mieliśmy w tym meczu sporo szczęścia, ale nie można powiedzieć, że na awans nie zasłużyliśmy.

Na przebieg  ostatniego mundial w poważnym stopniu wpłynęła kapitalna postawa zespołów z Federacji Al Rajn, gdzie w piłkę grają praktycznie wszyscy obywatele.  Narodziny nowej potęgi, czy – jak mawiają Anglosasi – flash in the pan?

Wszędzie dobrze, ale w ligach prywatnych - najlepiej

TK: Zobaczymy. Na papierze najlepszą kadrę z zespołów Federacji ma Chattycja i Shania, trener Malik-al-Mulk zna się na rzeczy, więc spodziewam się, że to jednak oni mają największą szansę  na zaskoczenie wszystkich  na następnym mundialu. Plany pokrzyżować mu może kolejne pechowe  losowanie grup.

Al-Farun to dla mnie największa niespodzianka minionych mistrzostw – debiutant, który rzucił na kolana naszych nemezis i napsuł sporo krwi Neopolis.  Szejk Hafez an Kulimin-Asmar zasłużył na wielki szacunek, a ja prywatnie kibicuję prowadzonej przez niego reprezentacji. Jestem bardzo ciekaw, jak ta drużyna będzie się spisywać w kolejnych rozgrywkach.

Paradoksalnie najgorzej na poprzednich mistrzostwach mogą wyjść wicemistrzowie świata – reprezentacja Al Rajn. Jestem pewien, że tym razem nikt ich już nie zlekceważy i o powtórzenie sukcesu będzie bardzo, bardzo ciężko. Apetyt jednak rośnie w miarę jedzenia, co sprawia, że trener Saada będzie musiał sobie poradzić także z presją większych wymagań swoich kibiców. Życzę mu jednak powodzenia i kilku dobrych transferów. Przydadzą się.

A Bantu? Hm, tutaj może się nie wypowiem, w końcu reprezentacja Republiki pokonała Sarmację w ostatnim meczu zmagań grupowych i moje słowa mogłyby zostać uznane za nieuprawnioną krytykę.  ;)

Ma Pan jakiś pomysł na organizację rozgrywek ligowych w okresie międzymundialowym? Jakaś Liga Interkontynentalna z dwiema równoległymi grupami?

Co po mundialu?

TK: Tak, myślę, że należy dać słabszym zespołom szansę nadgonienia czołówki, stąd jakaś Liga Światowa jest niezbędna. Formuła rozgrywek jest sprawą drugorzędną. Mam nadzieję, że już wkrótce sprawą zajmie się MUP i niedługo będziemy wiedzieć coś więcej.

Wśród części graczy rozpowszechniona jest opinia, że ustawienie 4-3-3 w połączeniu z ofensywnym stylem gry to – na dłuższą metę – rozwiązanie gwarantujące powodzenie w większym stopniu, niż jakiekolwiek inny wariant.  W tym gronie zdarzają się również trenerzy, który nie dzielą włosa na czworo i wspomnianym ustawieniem szturmują przeciwników przez 90% sezonu, również w meczach wyjazdowych, co czasem skutkuje dość zabawnymi wynikami.  Chciałoby się powiedzieć: są różne aberracje, a ustawienie najlepiej dostosować do siły poszczególnych formacji. Sęk w tym, że wspomniane podejście w bardzo wielu przypadkach się jednak sprawdza. Najbliższe przykłady – postawa Mikroslawii na ostatnim mundialu, czy zwycięzca pierwszej edycji Pucharu Otwartej Ligi Piłkarskiej.  Zaznaczmy: są to zespoły kadrowo  dość przeciętne. Wszystko zależy od poziomu ligi, czy może po prostu silnik X11 lubi takich ostro szarżujących wariatów?

Kiechajas: "Nie ma złych ustawień taktycznych, są tylko źle stosowane"

TK: Nie wiem czy silnik ich lubi, wiem za to, że ja ich uwielbiam. Skontrować 4-3-3 offensive nie jest trudno. Nie wiem jak było w wypadku OLP, ale Mikrosławia miała po prostu dużo szczęścia przy korzystaniu z 4-3-3 w starciach z silniejszymi zespołami. Słusznie prasa gnębiła kiepskiego parlandzkiego trenera, a Elderland zadziwił nas nieskutecznością. W każdym razie, nie można chwalić trenera za wybór ustawienia, który dał mu w meczu dwie szanse bramkowe, a rywalowi dziesięć.

Sam mam bardzo dobre wspomnienia z czasów gdy głównie korzystałem z 4-3-3, dzięki niemu zdobywałem swoje pierwsze tytuły w Sarmacji. Radziłbym używać go rozważnie, czyli nie na każdego rywala, bo przykładowo co nam po tych trzech napastnikach jak piątka obrońców  z łatwością się z nimi upora.

W x11 nie ma złych ustawień taktycznych, są tylko źle stosowane. Zdarzało mi się zdobywać ważne punkty dziwacznymi dla przeciętnego kibica 4-2-4 czy 5-2-3. Najważniejsze to nie przyzwyczajać się, gdyż w każdej chwili może się okazać, że nasza cudowna taktyka została przez kogoś rozszyfrowana. Albo osłabiona przez tajemniczych twórców Xperta.

Przy całej swojej matematycznej elegancji, X11 obfituje w różne zabawne anomalie, niekoniecznie zrozumiałe dla niektórych graczy. Kilka dni temu natknąłem się na wypowiedź rozżalonego menadżera, który próbował na forum jednej z lig oficjalnych rozwiązać pewien problem. Mianowicie krótko przed końcem sezonu ów dżentelmen sprzedał jednego z członków swojej drużyny – zawodnik się nie rozwijał i groził mu regres. Trener nie widział dla niego żadnej nadziei i postąpił dokładnie tak, jak tysiące graczy przed nim. Po dokonaniu transakcji ten sam menadżer zorientował się, że sprzedany przez niego piłkarz w ciągu 24 godzin rozwinął się o jedną cegiełkę (wiek pozostał ten sam).  Zetknął się Pan z jakimiś ciekawymi przypadkami?

Xpert Eleven - w to bawi się cały świat

TK: Przytoczony przez Pana redaktora przykład, to, według mnie, błąd systemu. Po transferze zawodnik dostaje swój indywidualny ‘change report’ także oprócz skilla, również wiek powinien  mu podskoczyć w górę.

Odpowiadając na pytanie niestety muszę rozczarować, nic podobnego nie przychodzi mi do głowy.

W lipcu jednym z menadżerów tygodnia w obrębie całego systemu X11 został pewien jowialny Anglik, który w tradycyjnym wywiadzie przeprowadzanym na łamach „Xpert Daily” machnął na wszystko ręką i wyznał podpytującej go dziennikarce rzecz dla nas wszystkich krzepiącą: „OK, this may come as a shock, but I really am 62”. Pozostawię bez tłumaczenia – w oryginale brzmi to dużo zabawniej.  Chyba nie jest z nami najgorzej, skoro satysfakcję z tej gry czerpać mogą takie stare konie. Jak długo zamierza Pan logować się na stronie Xpert Eleven?

Nie sądzę, żeby ta zabawa miałaby mi się w możliwym do przewidzenia czasie znudzić. Tymczasem ciekawi mnie co innego. Co się skończy pierwsze: wirtualne państwa czy wirtualna piłka?  Z biegiem czasu coraz bardziej prawdopodobna wydaje mi się ta pierwsza odpowiedź.

Dziękuję za rozmowę.

Dziękuję.

Za nami dziesięć kolejek Otwartej Ligi Piłkarskiej – dokładnie jedna trzecia sezonu.

Coraz ciekawiej w dolnej połowie tabeli. Piłkarze Cracovii wnieśli sporo dynamiki do rozgrywek OLP

Po łagodnym przesileniu rozgrywki opuściło czterech niegrzeszących zaangażowaniem menadżerów, których przedłużająca się absencja wyprowadziła z równowagi na ogół anielsko cierpliwego administratora ligi. Powstałe w ten sposób wakaty zostały błyskawicznie wypełnione przez oczekujących na swoją szansę szkoleniowców z Elderlandu i Austro-Węgier. OLP dzielnie stawiła czoła szczytowi sezonu ogórkowego i w połowie sierpnia jest silniejsza,  niż w momencie inauguracji sezonu. Skoro silniejsza, to i ciekawsza. A wszystko za sprawą dynamicznych i zaangażowanych trenerów. Do końca sezonu jeszcze daleko i – choć zabrzmi to cokolwiek osobliwie – teoretycznie żaden z zespołów nie jest pozbawiony szansy na zajęcie pierwszego miejsca w tabeli.  Zejdźmy jednak na ziemię i przyjrzyjmy się faktom.

Puchar dla zespołu z Erboki

FC Temida - zwycięzca pierwszej edycji Pucharu OLP

Głównym wydarzeniem lipca na boiskach OLP był oczywiście finałowy dwumecz pierwszej edycji Pucharu. W decydującym starciu doszło do konfrontacji dwóch solidnych zespołów z Triumwiratu Erboki. Cenne trofeum trafiło do gablotki trenera Albona – jego FC Temida przegrała co prawda pierwszy mecz finału z FC de Cubalibre (1:2), ale w kolejnym  starciu zdołała odrobić niewielką stratę i ostatecznie przechyliła szalę zwycięstwa na swoją korzyść (2:1, karne 6:4).  Fakt już powszechnie znany – grający od początku sezonu niezmiennie tym samym ustawieniem, trener Albon udowodnił wyższość konsekwencji i ślepego uporu nad doraźną kalkulacją i całą dłubaniną w taktycznym silniku zespołu. Podczas gdy cała reszta wertuje instruktaże, podgląda kolegów po fachu i dostosowuje taktykę gry do siły rażenia kolejnego rywala, szkoleniowiec Temidy ogranicza się do odhaczenia głównego strzelca drużyny przeciwnej. Najbardziej prawdopodobne motto erbokańskiego trenera? Włącz wycieraczki i cała naprzód! Być może kluczem do zwycięstwa są umiejętności niedocenianych chłopaków Albona? Nic z tego. FC Temida to obecnie trzeci od końca klub OLP – kadrowo słabsze są jedynie zespoły Segali Future i WKS Kakuty. Czyżby ofensywne ustawienie 4-3-3 stanowiło odpowiedź na nasze wszystkie bolączki? Miejmy nadzieję, że nie.

FC Temida i FC de Cubalibre w pewnym momencie były nawet bliskie zdominowania rozgrywek ligowych, solidarnie ustawiając się w pozycji głównych pretendentów do mistrzowskiego tytułu, ale po kilku tygodniach – czy to wskutek urlopów  trenerów, czy zwykłego zmęczenia materiału – po prostu odpuściły.  Po rewelacyjnym początku piłkarze FC de Cubalibre nieco opadli z sił. W ostatnich kolejkach ligowych podopieczni Bogusja de Cubalibre odnotowali dwie bolesne porażki. Obie po 0:3.

Coś się kończy, coś się zaczyna

Czy Królewscy odbiją się od dna? Royal Ekorre nie zamierza składać broni

Na początku lipca stery w zdewastowanym Agendart Allstars przejął osobiście JKM Robert I. Jak przystało na zaangażowanego menadżera, dreamlandzki monarcha z marszu zabrał się za inwentaryzację przejętego majątku i generalną przebudowę firmy. Zasadniej byłoby zapewne powiedzieć, że nowy trener przystąpił do faktycznej budowy drużyny, którą niefrasobliwy poprzednik porzucił krótko po starcie sezonu. Prawdopodobnie piłkarze Allstarsów po raz pierwszy w historii klubu mieli okazję odbyć pełną sesję treningową, nie mówiąc już o rozegraniu meczu w ramach przemyślanych wskazówek taktycznych. Wątłe kadry szybko uzupełnione zostały sześcioma piłkarzami – raczej solidnymi rzemieślnikami, niż wirtuozami futbolu, ale dokonane wzmocnienia wystarczyły, by nowonarodzony Royal Ekorre wskoczył na trzecie miejsce w rankingu ligowych siłaczy. Zespół stanął na nogi i wkrótce powinien rozpocząć ruch w górę tabeli.

Identyczne nadzieje wiążą z nowym trenerem kibice Cracovii Kraków – klubem, który do pierwszych dni sierpnia funkcjonował pod nazwą KKS Cintra.  Tym razem w roli gwaranta jakości wystąpi Wiktor Marecki. Menadżerowi z Austro-Węgier nie brakuje ani talentu, Anie determinacji. Nadrabianie niepokojących zaległości klub rozpoczął od  agresywnej ofensywy transferowej: w krótkim czasie przybyło do Krakowa czterech piłkarzy, którzy załatali najpoważniejsze dziury w szeregach krakowskiego zespołu. Na efekty nie trzeba było długo czekać – w meczu pucharowym Cracovia odprawiła z kwitkiem silny zespół z Morburga, zaś kilka dni później rozdeptała znajdujących się w podobnej sytuacji Królewskich z Ekorre. Warto dodać, że było to pierwsze zwycięstwo krakowian na boiskach OLP w tym sezonie. Przed nowym trenerem bardzo dużo pracy. Łatwo nie będzie, bo i konkurencja nie śpi.

Na tym nie koniec zmian. W ostatnich dniach OLP wzbogaciła się o dwóch kolejnych szkoleniowców z zaprzyjaźnionego Elderlandu – Alexander Wnuczowski i JKM Hadrian August dokonali już wstępnego rekonesansu. Głodni sukcesów kibice Okonia i Latarek ponownie mają powód, by wybrać się na mecz ich ukochanych drużyn.  W minioną niedzielę Okoń odprawił z kwitkiem piłkarzy FC Elderu. Dobry prognostyk na przyszłość.

Raz w górę, raz w dół

Na sportowej giełdzie najmocniej poleciały akcje klubu WKS Kakuty. Po spektakularnej inauguracji sezonu, zespół zaczął niespodziewanie tracić punkty (seria czterech remisów w na przełomie czerwca i lipca), by ostatecznie doprowadzić własnych kibiców na skraj załamania nerwowego – w pięciu ostatnich grach piłkarze z Kakut przegrywali aż czterokrotnie, na ogół tracąc 3-4 bramki w meczu. Z czarnego konia rozgrywek  zespół Artura Piotra przedzierzgnął się w głównego dostawcę ligowych punktów.  Miejmy nadzieję, że – używając nieco topornej terminologii rodzimego środowiska sportowego – wysoki wyczyn jeszcze wróci na kakuckie łąki.

Przełamanie? Elderlandzkie zespoły po 10 kolejkach wracają do gry. Linia niebieska - FC Elder, czarna - KS Tirion Hanssia

Zupełnie odwrotnie ułożyły się natomiast losy elderlandzkiego KS Tirion-Hanssia. Do końca lipca zespół  trener Simona McMelkora przegrywał wszystko, co było do przegrania. Deprymująca seria dziewięciu spotkań bez zwycięstwa niejednego gracza już skłoniłaby do rezygnacji z dalszej zabawy.  Tymczasem zespół Tirionu przeszedł zaskakującą metamorfozę – być może najbardziej spektakularną, spośród wszystkich uczestników OLP. W ciągu dwóch kolejnych tygodni McMelkor zwyciężał czterokrotnie. Co ciekawe – nie przestał eksperymentować na polu taktyczny: 5-4-1, 5-2-3, 5-3-2 i ponownie 5-4-1, to ustawienie z ostatnich gier elderlandzkiego szkoleniowca.  Ogółem w lidze – siedem różnych kombinacji w dziesięciu spotkaniach. Nikt w OLP nie zmienia taktyki równie często.

Czarny koń rozgrywek

Wszystko wskazuje na to, że walka o mistrzowski tytuł rozstrzygnie się w trójkącie: RGM Satrina – Elsynor Republicans – Rodo Gunners. Morburg Dolphins? Do niedawna wydawało się – że będzie to zespół liczący się w walce o najwyższe laury, teraz wiemy już, że trener Delfinów mocno spuścił z tonu.  FC Temida? Grający niezmiennie tą samą taktyką Erbokańczycy zostali już rozszyfrowani przez rywali, którzy z każdym tygodniem rosną w siłę. Jeśli zając stoi w miejscu, daje się wyprzedzić nawet przez żółwia. Bez kilku transferów może być trudno nawet utrzymać się w pierwszej dziesiątce.  W roli zespołu, który za wszelką cenę będzie starał się pokrzyżować plany trójki ligowych potentatów, najpewniej wystąpi ambitnie grająca Temeria Satrina. Zespół prowadzony przez Tomasa de Makan zajmuje obecnie czwarte miejsce w tabeli – tuż za Kanonierami Buurena  i Republikanami de Brolle’a i raczej na tym nie poprzestanie. Duży punkt za dotychczasowe zaangażowanie.

Transferowy szał

Pełna mobilizacja w każdym meczu. Trenera zespołu RGM Satrina interesują tylko zwycięstwa: przed środowym starciem w pucharze ligi Panevnick zarządził "całkowitą bi-, homo- i heteroabstynencję"

W ciągu ośmiu tygodni od rozpoczęcia sezonu, kluby OLP dokonały około siedemdziesięciu transferów. W porównaniu z zespołami z innych lig – w tym sarmackiej, scholandziej czy rajńskiej – jest to rekordowo dużo.  Podobne poruszenie na rynku transferowym można zaobserwować jedynie wśród uczestników Ligi Królewskiej.

Najpoważniejszych zakupów dokonał klub Elsynor Republicans. Do stolicy Weblandu ściągnięto aż czternastu nowych piłkarzy. Na kolejnych pozycjach uplasowały się RGM Satrina (8 transferów) i  Rodo Gunners (również 8). Wszystko zatem wskazuje na to, że nie da się zbudować silnego zespołu bez aktywności na piłkarskiej giełdzie.

Transfery – wzmocnienia od początku sezonu:

• Elsynor Republicans – 14  (w tym 1 junior)
• RGM Satrina – 8  (4 juniorów)
• Rodo Gunners  – 8
• Royal Ekorre  -  6
• KS Tirion-Hanssia –  5 (4 juniorów)
• Temeria Satrina –  4
• FC de Cubalibre –   4
• Cracovia Kraków -  4
• FC Elder   – 4  (2 juniorów)
• Okoń Elder  – 3  (1 junior)
• WKS Kakuty – 3  (3 juniorów)
• FC Temida – 2  (2 juniorów)
• Morburg Dolphins – 1
• Latarki Alastora Sakura – 1
• Segali Future  – 0

Transferowym rekordem i hitem sezonu letniego pozostaje zakup bramkarza Alírio Vasconcelosa (RGM Satrina). W pierwszej połowie lipca Paul von Panevnick wyłożył za niego 6,8 mln econów.  Chętnie do kieszeni sięgają trenerzy klubów Elsynor Republicans, Rodo Gunners i – błyskawicznie nadrabiając zaległości – Royal Ekorre. Rzadziej na piłkarską giełdę zagląda Jacek do Nascimento (FC Elder), ale gdy już to robi – wydaje majątek.

Najwyższe kwoty transferowe (do 15.08)

]]> http://dlugisezon.wordpress.com/2010/08/17/mala-rewolucja-otwarta-liga-pilkarska-po-10-kolejkach/feed/ 1 jdebrolle logo_olp tabela_olp10 craxa cup_olp player1 diagram_eld2 rgm